play

Safety

Fabrice Joubert 2019 Verenigde Staten 14 '
Een lagere school in de Verenigde Staten wordt opgeschrikt door een onbekende schutter. Een turnleraar verstopt zich samen met zijn klas in zijn kantoor.

Awards & selecties

  • Krakow Film Festival 2019
  • Rhode Island International Film Festival 2019
09.04.2020 Benjamin Antonissen

Slechts tien dagen nadat ‘Safety’ online werd geplaatst, schoot een zestienjarige student aan de Santa Clarita High School in Californië vijf scholieren neer, waarvan er drie overleden. Het (voornamelijk) Amerikaanse debat omtrent “school shootings” woedt verhit verder, en krijgt dankzij deze film een extra waardevolle bijdrage.

‘Safety’ is gebaseerd op een kortverhaal van Lydia Fitzpatrick en focust zich op een lagere school in een klein Amerikaans stadje. Terwijl een klas aan het afkoelen is na de turnles, horen ze plots twee geweerschoten. De turnleraar weet meteen wat er gaande is en verbergt zich, samen zijn klas, in zijn kantoor. Wanneer één van de kinderen plots de schutter lijkt te herkennen, confronteert hij hem.

Regisseur Fabrice Joubert komt uit de animatiewereld en werkte onder meer voor DreamWorks en Illumination Entertainmen — zijn geanimeerde kortfilm ‘French Roast’ werd in 2010 zelfs genomineerd voor een Oscar. Met ‘Safety’ waagt Joubert zich voor het eerst aan een live-action film. Als naar Los Angeles afgezakte Fransman is het concept van wapengeweld hem zowel vreemd als beangstigend bekend. “As a French filmmaker living in the United States, and more importantly as a father, the issue of gun violence has always been profoundly unsettling to me,” aldus Joubert.

De Fransman wil hier duidelijk geen standpunt innemen in de kwestie rond wapengeweld, maar houdt het op een hoogstpersoonlijke vertelling van een onderwerp dat voor veel Amerikanen maar al te bekend aanvoelt.

Zijn keuze om een groot deel vanuit het perspectief van de kinderen te vertellen, brengt een persoonlijker resultaat teweeg. Het gaat in deze film dan ook niet over de politieke kant van wapengeweld, maar over de gevolgen ervan en het effect op de betrokkenen — het leven van slachtoffers en hun naasten wordt vaak compleet ontwricht.

‘Safety’ voelt heel organisch aan. Van de kinderen die op de grond van de turnzaal oefeningen liggen uit te voeren tot aan de tragische ontknoping: er is geen scène die kunstmatig of geforceerd overkomt — alles vloeit naadloos in elkaar over. Zelfs wanneer Joubert overgaat van het interne (het lokaal van de turnleraar en de gevoelens van de kinderen) naar een meer objectieve camera om het externe (de speelplaats en het veld rond de school) in beeld te brengen. De muziek, die pas in het tweede deel van de film wordt ingezet, verstoort het acteerwerk en de spanning niet. Joubert spaarde kosten noch moeite om dit project van de gepaste muzikale intenties te voorzien en ging aankloppen bij het London Symphony Orchestra.

De Fransman wil hier duidelijk geen standpunt innemen in de kwestie rond wapengeweld, maar houdt het op een hoogstpersoonlijke vertelling van een onderwerp dat voor veel Amerikanen maar al te bekend aanvoelt. Focuste Joubert tijdens het maakproces iets té veel op het Amerikaanse publiek? De geladen sfeer waar de film na de eerste schoten in zwelgt, de dramatiek van de naar buiten lopende turnleraar, de opzwepende muziek… Het lijkt soms alsof Joubert zijn Franse roots volledig in de animatiewereld achterliet, en met deze film een rasechte, sensatiebeluste Amerikaan werd.

‘Safety’ is dus geladen genoeg. De hoge en lage camerahoeken en de frequente close-ups op de gezichten van de kinderen voeren de spanning gretig op. In de scènes waarin de kinderen zich verstoppen voor de schutter gebruikt Joubert opvallend geen muziek. Hier laat hij de montage het tempo bepalen: het ritme van de schoten; de schutter die met zijn geweer de kluisjes in de kleedkamers opent; het meisje dat langzaam tot honderd telt. De kinderen, in het donker verborgen onder een groot zeil, zijn volledig aan de genade van één man overgeleverd.

Joubert destilleert op die manier honderden gelijkaardige ervaringen, nachtmerries en slachtoffers in een film van veertien minuten, en slaat de bal net niet mis.

2