play

Regarde-moi

Jaro Minne 2013 België 7 '
Tactiele 'slice of life' rond Stéphanie, een jong meisje dat voor keuzes staat die haar sneller dan verwacht in het volwassen leven duwen.

Bio Regisseur

Cast & crew

Awards & selecties

  • Film Fest Gent 2013
16.10.2013 Frin Platteeuw

“We really love videos, and these are the videos we really, really love.” Terwijl filmfestivals zowel nationaal als internationaal als paddenstoelen uit de grond poppen, wordt ook in de beeldenstorm van het internet gezocht naar opmerkelijke kortfilms door de medewerkers van Vimeo, de gerenommeerde website voor eenieder met een oog voor film en andere visuele aangelegenheden.

Af en toe mag ook Belgisch talent zijn of haar kortfilm van een gegeerd Vimeo Staffpick-embleem voorzien. Zo heeft onder meer de kortfilm 'Regarde-moi' van Jaro Minne de weg naar dit Vimeo-kanaal gevonden. Aanvangend met een wel erg naar 'Rosetta' refererende openingsscène vertelt Minne's film  het verhaal van Stéphanie (Aurélia Poirier, beked uit 'La cinquième saison') die als oudere zus zo goed mogelijk voor haar enkele jaren jongere broer probeert te zorgen.

De film is een schets van twee jongeren die door gebrek aan een zorgende moeder op zichzelf aangewezen zijn. Via kleine handelingen zien we hoe Stéphanie zich de rol van moeder toe-eigent maar tegelijk door de mand valt in een poging dat te doen. Het gedrag van de rokende Stéphanie staat namelijk in fel contrast met wat hoort bij de jonge tiener die ze werkelijk is. Wanneer ze voor haar computer plaatsneemt en de haast vergeten hit van Ashanti laat spelen terwijl ze haar broertje als een moeder uithoort, is dit contrast des te voelbaar. In subtielere mate zien we dit contrast in de make-up die ze draagt, in haar idee van een volwaardige maaltijd en in de vragen die ze stelt aan haar broer.
Net op het moment wanneer broer en zus hun plagerige relatie terug lijken te vinden, volgt een klap van de werkelijkheid.

'Regarde-moi' speelt met het kortfilm-genre en neigt daarbij eerder naar het format van een op-zichzelf-staande-scène, dan naar dat van een uitgewerkt verhaal. Maar de filmische ervaring is er wel degelijk, want via een tegen het realisme aanleunende visuele stijl selecteert Minne een zorgvuldig uitgekozen beeldpatroon. Bovenal werpt de film wat vragen op, en toont zo waarom kinderen kinderen zijn, of op z'n minst zouden moeten zijn.

2