Panthers

Èrika Sánchez 2019 Spanje 22 '
Joana en Nina zijn jonge vrouwen van hun tijd en cultuur: hun leven bestaat uit sociale netwerken, onbeschroomdheid en losbandigheid. Wanneer Joana een spel bedenkt waarin ze haar vriendin Nina betrekt, zal er voor altijd iets veranderen in elk van hen.

Bio Regisseur

Awards & selecties

  • Berlinale 2020
  • BFI London International Film Festival 2020
  • L-Week Antwerpen 2020
  • PÖFF Shorts 2020
  • Kortfilmfestival Leuven 2020
04.02.2021 Inge Coolsaet

Met een verhaal over twee verliefde pubers onderzoekt de Spaanse cineast Èrika Sánchez wat vrouwzijn betekent in een periode waarin je lichaam (en humeur) voortdurend verandert. Joana is luid, maf en zoekt boel. Nina is stil, teruggetrokken en voorzichtig. Ze zijn allebei doorsnee pubers. Ze zitten in de knoop met zichzelf, tasten veel grenzen af en maken vooral veel pret. De grote vraagstukken des levens duiken echter hier en daar al op.

De openingsscène van ‘Panthers’ zet de toon. In een nat badpak eet Joana smakkend en met plakkerige vingers een gebakje in de douches van het zwembad. Wat lomp onderuitgezakt op een bankje bekijkt ze de volwassen vrouwen rondom haar. De beelden van director of photography Gina Ferrer winden er geen doekjes over. Met de grove kadering van haar 4:3 lens worden de ingezeepte lichamen ruw afgesneden. Maandstonden, littekens, puisten en beenhaar passeren de revue, maar Joana ontwaart in die kleedkamers ook toewijding en zelfzorg.

Het is duidelijk: vrouwen bestaan in alle kleuren en maten. Er schort echter iets. Tot welke vrouw zullen Nina en Joana uitgroeien? Hoe verhouden ze zich tot anderen? Hoe verhouden ze zich tot de spiegel die de maatschappij hen voorhoudt? En wie is eigenlijk dat meisje in de spiegel 's morgens? De explosieve exploratie verloopt niet zonder horten en storten. Halverwege de film blazen ze dan ook stoom af door allebei met veel overgave op een liedje te dansen waarvan de lyrics “Let me be another girl” luid weergalmen.

‘Panthers’, Sánchez' eerste fictiefilm, suggereert heel subtiel dat hun humeurige wreveligheid ten dele toegeschreven kan worden aan opgelegde genderrollen en onrealistische verwachtingen van een patriarchale samenleving. Om dat punt te onderstrepen kent ze haar personages elk een eigen cry for help toe: Nina heeft een eetstoornis en Joana flirt met zelfsabotage. Als narratieve add-ons komen die verhaallijnen wat halfslachtig over. Zelf omschrijft Sanchez ‘Panthers’ als de prelude voor een langere film. Misschien kan ze met een langspeelfilm de losse eindjes wel elkaar geknoopt krijgen?