Panta Rhei

Wouter Bongaerts 2018 België 10 '
De introverte marine bioloog Stefaan kan niet ontsnappen aan het water dat genadeloos zijn leven binnensijpelt via onophoudende regen, lekkende kranen en overstromingen.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2018
  • Publieksprijs Art for Peace Festival 2018
  • Giffoni Film Festival 2018
  • Lift-Off Film Festival Los Angeles 2018

Tags

04.12.2018 Michiel Philippaerts

In Wouter Bongaerts’ animatiefilm 'Panta Rhei' komt de zwijgzame marinebioloog Stefaan oog in oog te staan met een aangespoelde walvis. Terwijl de man geleidelijk wegzinkt in de bodemloze zwarte, dode blik van het majestueuze beest, wordt hij overvallen door melancholie… en door een regenbui.

Wat begint als rustgevend gerikketik van verdwaalde druppels slaat al snel uit tot een wolkbreuk van apocalyptische proporties. En het zal enkel natter worden. Het is een poëtische prelude; een toon die wordt doorgevoerd in de daaropvolgende scènes waarin Bongaerts beheerst met metaforen, zinsbegoocheling en (natte) dromen speelt.

De vondst van de jonge bultrug heeft namelijk duidelijk iets losgemaakt in de potige, maar gevoelige bink. Communiceren met zijn eega Liesbeth over deze onbekende vlaag van weemoed is echter geen sinecure en langzaamaan druipen de problemen letterlijk zijn privéleven binnen. Na een nachtelijke looppartij in de gietende regen is het duidelijk dat Stefaan zich compleet verloren voelt en zich vereenzelvigt met het aangestrande zoogdier. Wanneer het water ook via doucheputjes en lekkende kranen zijn huis binnenstroomt wordt er korte metten gemaakt met enige ambiguïteit: de arme man is depressief.

Bongaerts overstap naar 2D is buitengewoon geslaagd.

Bongaerts waagt zich met 'Panta Rhei' aan zijn eerste 2D animatiekortfilm, nadat hij met zijn 3D-afstudeerwerk 'Mouse for Sale' in 2010 een Wildcard won en terechtkwam op het YouTube-kanaal Disney Favorites. De hoge aaibaarheidsfactor van dat project ruilde hij later in voor het matuurdere, maar ook donkerdere 'Mia', waarmee hij o.a. in de prijzen viel in Annecy. Met zijn laatste werk lijkt hij die trend verder te zetten.

De overstap naar 2D is overigens ook buitengewoon geslaagd: het is markant hoe herkenbaar de regisseur met zijn team die mooie/lelijke Vlaamse landschappen op het scherm tovert. De personages zijn bovendien charmant en stripachtig geschetst. Ook het sublieme stemmenwerk van Tom Vermeir en Griet Dobbelaere – zo naturel hoor je het zelden in Vlaamse animatie – draagt bij tot de charme en herkenbaarheid van Stefaan en Liesbeth.

Spijtig alleen van die korte tijdsduur, want met een strakke tien minuten is de film net niet lang genoeg om de verwachte diepgang adequaat te ontwikkelen. Het einde komt abrupt, de catharsis nog onverwachter. Of is Liesbeths rol belangrijker dan wij aanvankelijk doorhadden tijdens de visie? Liefde overwint alles, zo lijkt Bongaerts te besluiten, en die mooie boodschap kunnen wij uiteraard enkel ondersteunen.

2