Old Born

Jordan De Deken 2020 België 20 '
Dawa groeit op in een primitieve samenleving van wezens die, in tegenstelling tot haar, geen identiteit of emoties hebben. Op een dag verkent ze de grenzen van haar wereld. Ze stoot op een mysterieuze barrière, vergezeld van een kleurrijke vreemdeling.

Awards & selecties

  • Kortfilmfestival Leuven 2020
  • BIFFF 2021
  • Busan International Short Film Festival 2021
  • Brussels Short Film Festival 2021
18.03.2021 Carmen van Cauwenbergh

Met ‘Old Born’ van Jordan De Deken is folk horror terug van nooit helemaal weggeweest. Een genre dat het vooral goed deed in de jaren 60 en 70 in Engeland maar dat we de laatste jaren toch regelmatig zien terugkeren in de filmzalen. Denk aan ‘The Witch’, ‘Hereditary’, ‘Midsommar’, ‘Apostle’, ‘The Ritual’, ‘Gretel & Hansel’, om maar de bekendste op te noemen.

Vaak krijgen we in dit genre te maken met een heel eigen esthetiek en vaste elementen; een groep mensen die afgelegen woont in de buurt van een bos en leeft volgens oeroude tradities. Dat klinkt romantisch en oefent op velen een grote aantrekkingskracht uit maar het dogmatische en dictatoriale keurslijf van deze gemeenschappen laat ons onze mening meestal snel herzien. Ook in ‘Old Born’ komen we in zo’n gemeenschap terecht, maar hier wordt het genre vakkundig geperfectioneerd.

De esthetiek, het gebruik van licht en kleuren zijn fenomenaal en doen denken aan de Hollandse meesters uit de 17e eeuw. De positie van de personages in dat canvas is nagenoeg perfect gechoreografeerd. Ook het concept is prachtig uitgewerkt. In deze gemeenschap wordt er niet gesproken. Iedereen, behalve het jonge hoofdpersonage, draagt een witte doek over het aangezicht. Er is dus geen enkele vorm van emotie of identiteit mogelijk. Iedereen is gelijk. Daardoor worden noties als verbondenheid, ouderschap, familie, liefde volledig op hun kop gezet.

Maar het jonge meisje gaat hier tegenin, eerst subtiel, daarna meer opvallend. Wanneer ze de grenzen van het gebied opzoekt en een meisje van een andere gemeenschap leert kennen, moet de groep ingrijpen. Dat gebeurt volgens vaste regels, zonder menselijkheid, uitzondering of mededogen. Maar De Deken laat ons niks gruwelijks zien. Hij kiest voor een constante dreiging en niet voor een bloederige spektakelshow, wat het verhaal alleen maar ten goede komt.

Ook het dissonante fluitgeluid is knap gevonden. Samen met de eerie soundscape en de constant ruisende wind vormt het alweer een vast element uit dit genre maar dan van het hoogste niveau. Veel lof dus voor deze film die de essentie van folk horror weet te vatten. Bewonderenswaardig dat je met een masterproef al zo’n stempel op een genre kan drukken.