play

Never Like the First Time

Jonas Odell 2006 Zweden 14 '
Vier verschillende anekdotes over de eerste keer seks.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Gouden Beer 2006
  • Göteborg International Film Festival 2006
  • Drama International Short Film Festival
  • Cork International Film Festival 2006
  • Lissabon Film Festival 2006
  • Grand Prix Winterthur 2006
26.02.2020 Arne Reszczynski

Positieve ervaring of net niet: de "eerste keer" is voor iedereen bijzonder. Jonas Odell inspireert zich voor zijn korte geanimeerde documentaire ‘Never Like the First Time’ op interviews die hij zelf aflegde. De Zweedse animator verbeeldt zo de allereerste seksuele ervaring van vier verschillende personen, en won er een Gouden Beer voor in 2006. Door de belevingen droog naast elkaar te leggen onderstreept hij de diversiteit in deze episodische kortfilm.

De combinatie van simpele lijntekeningen en fotomateriaal vormen de setting van het eerste verhaal. Een 15-jarige jongen vertelt in geuren en kleuren hoe hij zijn maagdelijkheid verloor op een verkleedfeestje. Een onschuldige dans met een jeugdvriendin eindigt in een moment om nooit te vergeten.

Elke anekdote krijgt een eigen visuele identiteit. De witte contouren van de personages contrasteren met de kleurrijke achtergrond in het tweede deel. Iedere zaterdag spreekt een veertienjarig meisje af met haar vriendje. Stap voor stap verleggen ze samen hun grenzen en werken ze voorzichtig toe naar dat grote moment. Een sensuele opbouw die uiteindelijk uitdraait in een grote teleurstelling.

Terwijl de eerste twee ervaringen eerder comfortabel en luchtig zijn, is dat bij de derde getuigenis niet het geval. Een zwart-witte animatie en onheilspellende muziek verklapt ons dat deze gebeurtenis niet verliep zoals verwacht. Zoals het meisje getuigt in haar eerste zinnen: “Ik had niet verwacht dat het goed zou zijn. Maar ik had niet verwacht dat het zo erg zou zijn.” Ze belandt samen met enkele vriendinnen in een vreemd huis waar ze na een beschonken avond naakt wakker wordt.

In het laatste hoofdstuk brengt Odell collage-gewijs de herinneringen van een oudere man tot leven. De ontmoeting met een jongedame eindigt in zijn kamer. Begeleid door harmonieuze muziek herbeleven we samen met hem een moment van ultiem geluk. De manier waarop hij vertelt, maakt duidelijk hoe de herinnering voor eeuwig in zijn geheugen staat gegrift.

Odells gemengde technieken en stijlen vormen helemaal geen struikelblok om de film als één geheel te zien. Integendeel: elke subjectieve herinnering wordt aangesterkt door een eigen unieke visuele stijl, en dat onderstreept de individualiteit en het persoonlijke van iedere anekdote.

3