On my way

Sonam Larcin 2020 België 22 '
De opvang van een Nigeriaanse migrant zet de geheime relatie tussen twee mannen op het spel.

Bio Regisseur

Awards & selecties

  • Brussels Short Film Festival 2020

Tags

17.08.2020 Youness Iken

Sonam Larcin gooide hoge ogen met zijn afstudeerfilm ‘Après le silence’ over een homoseksuele migrant in België. Larcins blik op de actuele thema's die hij ermee behandelt, bleek nog niet definitief. Helaas is ‘On my way’ het flauwe afkooksel dat de regisseur niet had hoeven maken.

Migrant Dayo is vastberaden om naar Engeland door te reizen. Voor hij de volgende dag in een truck stapt, kan hij intrek nemen bij Niels, een tankstationmedewerker in een verlaten Belgisch dorpje. Niels woont in een camper achter het winkeltje, maar zijn baas Antoine, met wie hij een geheime affaire heeft, moet eerst instemmen. Hun relatie verslechtert en ondertussen komen ze te weten dat Dayo ook homo is.

Deze opvolger mist de oprechtheid die ‘Après le silence’ wel had.

De kleine camper dient als spanningsveld tussen de drie mannen. Larcin zit de personages dicht op de huid en maakt van de arena een warme en tegelijk benauwende setting — zeer vergelijkbaar met zijn documentaire, maar het toegevoegde drama brengt weinig bij. De camera wringt zich netjes tussen de personages en tekent de relaties tussen de drie scherp af, maar de confrontaties zelf zijn slap en voorspelbaar.

Vooral het simpele en betuttelende scenario — zo legt Niels traag en gestaag uit hoe België nu precies taalkundig in elkaar zit — blijkt hier de zondebok. Ook Dayo’s coming-out voelt geforceerd. Vanuit zijn situatie als migrant komt het op een ongelegen en weinig realistisch moment. Ook de drie acteurs, met ondertussen toch behoorlijk wat op hun palmares, lijden zichtbaar onder de zwakke schriftuur.

Niemand van de drie mannen emancipeert zich, geen van hen durft iets te ondernemen, waardoor alles zich statisch ontwikkelt. De ruzietjes tussen Antoine en Niels buiten de camper lijken allemaal dezelfde. Uiteindelijk is het Niels die besluit Dayo eigenhandig naar Engeland te voeren. Het contrast van de autoweg met de beperkende camperomgeving is groot, maar voelt eerder ongemakkelijk dan bevrijdend. De vreemde happy-endglimlach van de twee maakt het er allesbehalve beter op.

Waarom voelde Sonam Larcin nood aan een gedramatiseerde vertelling van de thema’s die hij in zijn Film Fest Gent juryprijswinnende documentaire eerder al aanhaalde? We hebben er het raden naar. Deze opvolger mist de oprechtheid die ‘Après le silence’ wel had.

1