To My Father

Angela Al Souliman 2021 België 15 '
Zena is een jonge vrouw die na de dood van haar vader pijnlijke herinneringen uit haar kindertijd onder ogen komt. Ze gaat op zoek naar bevrijding en acceptatie van deze kwellende periode uit haar leven.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Kortfilmfestival Leuven 2021
08.12.2021 Jimmy Van der Velde

Het openingsshot van Angela Al Soulimans ‘To My Father’ toont een vrouw die uit het raam tuurt. Een beetje wezenloos. Haar lichaamstaal verklapt niet veel, maar toch krijg je de indruk dat ze niet geheel aanwezig is in de ruimte waar ze zich bevindt. Ondertussen horen we geluiden: de stem van een man, spelende kinderen, een fietsbel. De echo’s van een verre, zeldzame herinnering.

De vrouw in kwestie is Zena, vertolkt door Al Souliman zelf. Ze bevindt zich samen met haar zus Alma in het huis van haar pas overleden vader. Een trieste en moeilijke ervaring voor haar. Niet zozeer door het verlies, maar wel door de pijnlijke herinneringen die de plek naar bovenhaalt. Het wordt snel duidelijk dat haar vader allesbehalve een perfecte ouder was. Via fragmentarische flashbacks en droombeelden toont Al Souliman de wreedheid die in Zena’s vader huisde, en de littekens die dat heeft achtergelaten.

Al Souliman slaagt er mooi in om een maalstroom aan gevoelens, verwijten, spijt en woede te communiceren.

Daarmee heeft Angela Al Souliman een film gemaakt over de open wonden die achterblijven wanneer een ouder die je op pijnlijke wijze heeft getekend, plots weg valt. Ze slaagt er mooi in om de maalstroom aan gevoelens, verwijten, spijt en woede te communiceren die daarmee gepaard gaan. Dat doet ze vooral via haar acteerspel, dat ingetogen is, maar onderhuids ook vervuld is van frustraties en onbeantwoorde vragen. Ze oogt zowel nerveus, boos als ontevreden: emoties die ze voldoende communiceert via zowel haar blik als rusteloze lichaam.

Ook haar beeldtaal en het camerawerk van Diren Agbaba versterken die gevoelens. De camera houdt doorheen de film shots lang aan. Close-ups geven op die manier het acteerspel van Al Souliman voldoende ademruimte. Long shots accentueren dan weer de oorverdovende leegte van het appartement van haar vader. De zuinige cameravoering maakt dat de tijd wel lijkt stil te staan, alsof Zena tijdelijk vast zit met de pijn en herinneringen die haar overvallen in de voormalige stek van haar vader.

In vijftien minuten is het niet eenvoudig om duidelijk te maken hoe diep de littekens zijn die Zena’s vader bij haar hebben gemaakt. Dat is dan ook het grootste struikelblok van deze korte film, die je emotioneel een tikkeltje onvervuld achterlaat. Maar als subtiel werk over de chaotische wervelwind van gedachten, herinneringen en gevoelens waarin je na dergelijk verlies kan belanden, is ‘To My Father’ een geslaagde afscheidsrede.