Mieux que les rois et la gloire

Guillaume Senez 2020 België 14 '
Een gescheiden vader probeert de relatie met zijn zoon te redden. Twee incidenten zetten de fragiele herbronning op het spel.

Bio Regisseur

Awards & selecties

  • Helvetia French Film Festival 2020
  • Off-Courts Trouville 2020
  • Warsaw Film Festival 2020
  • Jean Carmet Festival 2020
  • Brest European Short Film Festival 2020
  • Französische Filmtage Tübingen 2020
  • Brussels Short Film Festival 2021

Tags

29.08.2021 Youness Iken

Een silhouet van een vader, een druilerig appartement in Brussel en de dreigende tonen van het Nisi Dominus van Vivaldi. Zo begint Guillaume Senez het gezinsdrama ‘Mieux que les rois et la gloire’. De Brusselse regisseur heeft zich altijd geïnteresseerd voor familietragiek: van zijn kortfilm ‘Comme une pêche d’enfer’ (2001), dat op het toenmalige afstudeerfilmfestival Het Grote Ongeduld werd getoond, tot zijn laatste langspeelfilm ‘Nos Batailles’ (2018) die hij tijdens La Semaine de la Critique in Cannes mocht voorstellen. Steeds verbeeldt hij de moeilijkheden van een klein gezin.

Vader Witold probeert de relatie met de zoon van zijn ex terug op te bouwen. Zoals je kan verwachten bij Senez loopt dat moeizaam. De verschillen tussen Witold en zijn ex-geliefde zijn glashelder: hij neemt de trein, zij de auto. Hij woont in een appartement, zij in een huis. Tijdens een ontmoeting voor de voetbalmatch van zoon Ben, vertoont de conversatie tussen het ex-koppel een typisch kleinburgerlijke spanning. Senez focust resoluut op het perspectief van vader Witold, daardoor krijgt de zoon, een vaak vergeten stem in dit soort gezinssituaties, zeer weinig speelruimte. Haast letterlijk ook: tijdens Bens voetbalmatch krijgen we voornamelijk zijn vader te zien.

Guillaume Senez tekent voor fictie over vaderschap en afwezigheid en daar wordt hij merkbaar steeds beter in. Meer bekendheid aan deze kant van de taalgrens is op zijn plaats.

Tot twee incidenten zich voltrekken. Eerst ontmoet hij op een minigolfterrein een oude jeugdvriend, daarna krijgt hij rake klappen door een chauffeur na een bijna-aanrijding. Gek genoeg is het eerste incident het meest intrigerend en misschien ook wel het meest traumatiserend. “Oh, merde”, mompelt Witold in zichzelf wanneer hij de jeugdvriend in het zicht krijgt. Wie is deze man? Een stiekeme homovriend? Is hij de reden van de scheiding?

‘Mieux que les rois et la gloire’ is een citaat uit de Franse vertaling van het in het Verenigd Koninkrijk alom bekende en geliefde gedicht ‘If’ van Rudyard Kipling. Daarin brengt de Victoriaanse dichter een vaderlijk advies aan zijn zoon om door te zetten in het leven, wat er ook gebeurt. De oer-Britse ‘stiff upper lip’-bravoure uit het gedicht past tragikomisch genoeg bij de oer-Belgische context van een gescheiden vader die zijn zoon moed wil inspreken.

Helaas is vader Witold een totale antiheld zonder glorie. Wanneer hij weer op de trein zit op weg naar huis kan hij zijn tranen niet bedwingen. Opnieuw weerklinkt het Nisi Dominus. Het geeft een mysterieus en donker randje aan deze korte tragische film, want veel komen we over Witold niet te weten. Terwijl je over hem zo een BBC-reeks – sterkhouders in gezinsdrama’s – kan vullen.

Het is hartverscheurend en bijna masochistisch hoe Guillaume Senz zijn personages telkens in hun eigen stilte laat lijden. De regisseur tekent voor fictie over vaderschap en afwezigheid en daar wordt hij merkbaar steeds beter in. Meer bekendheid aan deze kant van de taalgrens is op zijn plaats.