Memre Yu

I Remember

Zaïde Bil 2018 België 40 '
Een vervallen huis in Suriname is het vertrekpunt voor het verhaal van een Surinaamse familie die al 45 jaar in Nederland woont.

Cast & crew

Awards & selecties

  • VAF Wildcard Documentaire 2018
  • Docville 2019
  • Internationaal Filmfestival Assen 2019
27.03.2019 Sarah Skoric

Als je je kortfilm opent met een mango, tja, dan moet je die ook eindigen met een mango. En hoe beter afsluiten dan met een beeld van een oudere vrouw die helemaal openbloeit, aanstekelijk lacht en met plakkerige handen een mango oppeuzelt uit haar eigen tuin in Suriname?

Dat was lang geleden, want ze verhuisde bijna een halve eeuw geleden met het hele gezin naar Nederland om een nieuw leven te starten. Terugkeren naar Suriname is er nooit echt van gekomen, en het huis dat ze daar hebben is er ook niet meer echt van gekomen eigenlijk. En nu moeten er beslissingen gemaakt worden: wordt het huis in de familie gehouden, wordt het huis zo verkocht of eerst opgeknapt? Want vlekkeloos zal een verkoop niet lukken met een huis (en tuin) die constant onderlopen, waarbij het water in alle kamers enkelhoog komt en waartegen zandbermen niet helpen.

Memre Yu’ is dan wel het afstudeerwerk van Zaïde Bil, ze combineert er wel weer haar krachten voor met mede-RITCS-er Seba Segers. Wat we zien: gesprekken met haar van oorsprong Surinaamse familie die nu in Nederland wonen, samen met observatieve beelden in Suriname, van het huis dat on-onderhouden metafoor staat voor de band van haar familie met hun moederland.

De mango valt niet ver van de boom.

Segers en Bil zoeken dat huis op, brengen het verval in beeld via slow cinema-beeden, steeds vanop een afstand en niet storend in de naturel. Beperkingen die ze zichzelf graag opleggen, want net als in hun eerdere docu ‘Seismos’ willen ze documentaire maken die de kijker niet bij het handje nemen; die méér zijn dan loutere informatie of noodzaak; die starten vanuit een esthetisch principe dat narratief wordt ondersteund.

‘Memre Yu’ werpt via een intiem verhaal heel wat maatschappelijke kwesties op: hoe een migratie niet enkel betrekking heeft op je leven in het nieuwe land, maar ook over wat je achterlaat in je geboorteland. Ook blijkt dit huis geen alleenstaand probleem. Naar verluidt woont een derde van de Surinamers niet in Suriname – maar hebben er wel nog (nu leegstaande) huizen staan.

De film start als een puzzel van personages en locaties, maar gaandeweg wordt duidelijk wie (familieleden van de filmmaker) wat (hun visie op de migratie naar Nederland) waarover (het huis, de band met hun geboorteland) denkt. Als kijker is het in het begin wat zoeken, en dat in combinatie met de lange duur (40 minuten) én trage cinema kan je snel afleiden. Maar door de oma als spilfiguur neer te zetten, en het verhaal rond haar intrigerende persoonlijkheid op te bouwen heeft ‘Memre Yu’ de schwung die het nodig heeft om je als kijker mee te trekken.

En: als je je recensie opent met een mango, tja dan moet je die er ook mee eindigen. Dus: het lijkt me sterk dat je ooit iemand met meer smaak een mango zult zien oppeuzelen.

2