Memphis

Uwamungu Cornelis 2019 België 15 '
Walter leeft al 26 jaar in isolement in zijn troosteloze huis. Hij is vervreemd van zichzelf, zijn dochter en de wereld. Gelukkig is hij niet en het gaat van kwaad naar erger. Eindelijk besluit hij om een verre, moeilijke reis te ondernemen die hij al veel eerder had moeten maken: een trip naar Memphis.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Film Fest Gent 2019
  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2019
13.11.2019 Ellen Van Hoegaerden

Wie Memphis hoort, haalt zich bijna meteen een flamboyant heupwiegende en kuifdragende legende voor de geest. In deze gelijknamige kortfilm lijkt ook het hoofdpersonage Walter (Peter Gorissen) volledig verknocht aan popicoon Elvis Presley. Het is Walters fuel om na zesentwintig jaar eindelijk richting “zijn Memphis” te trekken.

Zijn compagnon de route richting deze persoonlijke apotheose? Het alombekende glitterwitte (replica)pak van de King, in de koffer van zijn toepasselijk vintage wagen. Hangt ook onverbeten op zijn gezicht af te lezen: een overspannen blik die een zekere zenuwachtigheid, en opwinding verraadt. Een rechte lijn richting Memphis wordt het echter niet, wanneer de verloren vader eerst nog een pitstop maakt bij dochter Dorien (Eline Cuppens).

Tijdens deze lang uitgestelde reünie zijn het spanning en ongemak die overheersen: geen innige knuffel, noch een traan. Een emotionele band ontbreekt duidelijk, en veel komt er dan ook niet uit Walters mond. Het mentale geschuifel bij het weerzien is veruit het meest interessante stuk aan deze kortfilm. Plots dringt de werkelijkheid van papa Presley’s langdurige afwezigheid pas helemaal door – “Ik ben niet meer nodig.” De nachtmerrie van iedere ouder, zo lijkt ons. En dan horen we de woorden van wijlen Luc De Vos even binnensijpelen: “Alleen Elvis blijft bestaan.” Dus trekt Walter maar verder richting zijn doel.

Er is net te weinig emotionele spanning te vinden tijdens ‘Memphis’, wat ons eigenlijk té zeer doet gissen naar wat er precies gebeurd is. De geserveerde sushi buiten beschouwing gelaten, had het voor ons allemaal toch nog iets rauwer gemogen. Wat zou jij doen als je (redelijk onfris uitziende) vader onverwacht aan je deur staat na 26 jaar? Het blitzbezoek voelt dan ook iets te bliss: er zit méér in het verhaal dan wat we nu voorgeschoteld kregen.

Vooral de cinematografie van Maxime Lahousse verdient nog een vermelding. De donkere scènes tijdens vader-dochtertijd werken vreemd genoeg verlichtend – goed om de onrust van het verleden subtiel in te verbergen – en staan in contrast met de zonovergoten scènes wanneer Walter verder richting "zijn verlichting" trekt.

Voor Mungu Cornelis is het zijn regiedebuut als LUCA-student, maar een onbekende in de film- en theaterwereld is de acteur en cabaretier allesbehalve. Zo kan je hem kennen van tv-reeksen ‘En toen kwam ons ma binnen’ en ‘Super8’. Daaraan voegt hij dus een meer dan behoorlijke verdienste als regisseur toe met deze ‘Memphis’. We voelen dat hij vooral nog méér kan.

2