Melanie

Jacinta Agten 2019 België 15 '
Melanie zoekt de oudere huisvader Patrick op, in de hoop meer over zichzelf te weten te komen.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Film Fest Gent 2019
18.10.2019 Jana Dejonghe

Beklijvend en wrang zijn twee adjectieven die Jacinta Agtens oeuvre tot nu toe (kunnen) typeren. Met haar nieuwste film blijft de regisseuse trouw aan de korte vorm (daar zijn wij blij mee), maar slaat ze wel een iets zachtere weg in.

Ook kenmerkend voor Agtens werk – en waar ze niet van afwijkt – is dat de voornaam van één van haar hoofdpersonages steeds op de titelpancarte pronkt. Melanie, in ‘Melanie’, is een jonge vrouw op zoek naar haar biologische vader. Wie zoekt die vindt: de nietsvermoedende spermadonor heet Patrik (Bruno Vanden Broecke) en heeft ondertussen zelf een gezin. Melanie bespiedt hen vanachter een boom terwijl ze boodschappen uit de auto laden. Heel langzaam, en na grondig onderzoek van zijn online profiel, zoekt ze uiteindelijk contact.

Dat contact, tussen een positief verraste Patrik en een Melanie die nog niet zo goed weet waar ze eigenlijk naartoe wil, verloopt vooral terughoudend van haar kant. Hoe de twee personages elkaars grenzen aftasten werd mooi in beeld gebracht: in de two-shots zijn het vooral Melanies stiltes die boekdelen spreken.

‘Melanie’ is anders dan andere verhalen over de zoektocht naar een ouder (zie ook ‘Seul à seule’) omdat niet het onderzoek zelf uitgelicht wordt, maar wel de afloop: de onhandige eerste ontmoeting en het voorzichtig aftasten van elkaar. Ze is immers al een volwassen vrouw die het tot nu toe perfect alleen kon. De vraag rijst dan ook of zij in haar leven nog ruimte heeft (of wil maken) om Patrik een plaats te geven. Was het belangrijkste aspect van haar zoektocht dus de uitkomst, of toch eerder de weg zelf? Heeft ze door het afleggen van die weg, de bestemming nog nodig?

Net als in haar vorige films richt de regisseuse haar loep op de relatie tussen twee individuen en spit die uit. Vroeger verbeeldde ze die verhoudingen als voornamelijk dysfunctioneel, tot op het ongemakkelijke af. ‘Olav’ en ‘Vincent’ waren eerder aggresieve verhalen. In die zin is ‘Melanie’ minder confronterend en leunt de film meer aan bij een klassieke dramafilm. Veel kom je als kijker echter niet te weten over het hoofdpersonage, maar dat is misschien net het hele punt: van een kale reis terug.

Agten bewijst zich als acteursregisseur opnieuw erg kundig: de onbekende Femke Debeule overtuigt, en Vanden Broecke bevestigt zijn kunnen. Mooi dat zo'n intiem werk van eigen bodem een plaatsje kreeg binnen de internationale competitie van Film Fest Gent.

2