play

Matteus

Leni Huyghe 2011 België 18 '
Nico en Alice verhuizen met hun 10-jarige zoon Mateo naar het platteland. Ze zijn verstrikt geraakt in de renovatie van hun nieuwe huis en merken het vreemde gedrag van hun zoon niet op. Wanneer Alice eindelijk beseft dat er iets mis is, is het al te laat.

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2011
  • Cinéfondation - Cannes 2012
05.12.2011 Sofie Rycken

Op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven van 2010 won Leni Huyghe de Debuutprijs in de Vlaamse Competitie met de zwarte komedie ‘St. James Infirmary’. In 2011 is ze opnieuw aanwezig op het festival met ‘Matteus’, een bevreemdend verhaal met een religieus tintje. Ook deze keer is David Williamson haar cameraman.

Het verhaal in een notendop: Nico en Alice verhuizen met hun zoontje naar het platteland. Terwijl ze druk bezig zijn met het opknappen van hun nieuwe huis, valt de kleine Mateo onder een vreemde vloek na een korte maar bizarre ontmoeting met buurman Jonathan. Hoewel Alice bezorgd is, slaagt ze er niet meer in om tot haar zoon door te dringen.

Vuurwerk, maar geen kippenvel.

'Matteus' is prachtig in beeld gebracht en op het acteerwerk is niets aan te merken. Dolores Bouckaert, die ook in ‘St. James Infirmary’ een grote rol speelde, is een overtuigende Alice en de jonge Mateo Bal brengt zijn complex personage met veel zelfbeheersing. Net als bij haar vorige film neemt Huyghe een veelbelovende start. Er wordt weinig gezegd en des te meer gesuggereerd. Als kijker is er dus bijzonder veel zelf in te vullen. Is dit het verhaal van een jongen die opgroeit en in de puberteit zijn ouders afstoot? (“En de ene broeder zal den anderen broeder overleveren tot den dood, en de vader het kind, en de kinderen zullen opstaan tegen de ouders, en zullen hen doden.”) Is het een hedendaags sprookje met een gothic randje? Of toch een afrekening met kleine gemeenschappen en hun stroeve ideeën?

Het is een open aanpak die kan werken, maar Huyghe geeft zo weinig prijs dat de narratieve lijn van de film langzaamaan begint te rafelen. De sterke beelden overklassen het te licht uitgevallen verhaal. Bovendien heeft de spanningsboog te lijden onder het trage tempo en de te nederige muziek. Er is vuurwerk, letterlijk, maar geen kippenvel.

1