Lupus

Zoé Brichau 2021 België 19 '
Terwijl manifestaties zich in een snel tempo opvolgen moet Alexandre een standpunt innemen als politieagent.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Film Fest Gent 2021
22.10.2021 Sarah Skoric

Na haar kortfilm ‘Que no me roben los sueños’ (2020) zoomt Zoé Brichau met ‘Lupus’ opnieuw in op een clash tussen protestanten en overheid. Deze keer niet in in de vorm van een documentaire, maar als fictiefilm. ‘Lupus’ neemt je twintig minuten lang mee naar een niet nader genoemde plek, waar een politieagent strijdt tegen demonstranten in een niet nader genoemde protestactie. Maar hij worstelt met nog meer, zoals zijn eigen schuldgevoelens en ethiek.

Brichau hult ‘Lupus’ in duisternis. Bijna de hele film lijkt zich ‘s nachts af te spelen, op straat, in de wagen of in de huiskamer van de agent. Een uitgepuurd werk: geen vette soundtrack, geen moeilijke dialogen. De filmmaker dropt slechts snippets info over de personages (zij krijgen niet eens namen) of over wat er exact gaande is.

Een claustrofobisch en stilistisch erg sterke corps clos.

Het beeld vertelt het verhaal. De beeldvoering is spontaan en registreert losjes en beweeglijk wat er zich voor de lens afspeelt. Door de keuze voor pellicule gebeurt dat wel met warmte en een matte korrel, die het verhaal minder sensationeel maken en mooi passen bij de intieme op-de-huid beelden.

“Enkele personen die ik voor ‘Que no me roben los sueños’ volgde waren politieagenten,” aldus Brichau in een interview met Kortfilm.be. “Ik stelde me de vraag: waarom gedragen ze zich zo? Wat gebeurt er in hun hoofd? Zij zijn uiteindelijk toch ook een deel van de bevolking”. Dat was haar inspiratie. Het resultaat is een claustrofobisch en stilistisch erg sterke corps clos, een visuele close up van een agent die vast zit in zijn eigen hoofd en lichaam en — misschien — beslist om even niet meer te gehoorzamen.

Bekijk hier ons interview met Zoé Brichau.