Link

Robert Löbel 2017 Duitsland 7 '
Twee personages zijn verbonden door hun haar. Ze beïnvloeden elkaar door elke beweging die ze maken en waar ze ook heen gaan.

Bio Regisseur

Cast & crew

Awards & selecties

  • Anima 2018
  • Encounters Short Film & Animation Festival 2017
  • DOK Leipzig 2017
  • Balkanima 2017
  • Ottawa International Animation Festival 2017
  • etc.
03.03.2018 Sofie Rycken

Filmmaker Robert Löbel is een toffe peer. Wanneer hij geen kortfilms aan het maken is, werkt hij aan – zeg deze maar eens snel drie keer na elkaar – Trickfilmforscher. Dat is een podcast die Löbel omschrijft als Indie Animation for Dummies of ook “Nerdgeschnatter von Halbwissenden”. Hopelijk heeft hij daar ook uitgebreid geschnatterd over zijn eigen creatie ‘Link’, een bescheiden maar tot in de puntjes afgewerkte animatiefilm.

In ‘Link’ zien we twee figuren in een verder verlaten landschap. Ze zijn tot elkaar veroordeeld, niet alleen omdat er niemand anders in de buurt is, maar vooral omdat ze fysiek aan elkaar vast zitten. Een stugge bus zwart haar maakt van hen een ongewone Siamese tweeling, hun hoofden voor eeuwig verbonden. Als twee duellerende jonkheren draaien ze om elkaar heen, zich verzettend tegen het onvermijdelijke. Naarmate hun haar groeit – en dat gaat gelukkig een pak sneller dan in het echte leven – verkennen ze steeds meer van hun omgeving. En dat zonder één woord te wisselen.

Fascinerend, vloeiend en heel menselijk portret.

‘Link’ kwam er nadat Löbel na zijn eerste kortfilm ‘WIND’ een productiebudget kreeg dat binnen de twee jaar moest worden gespendeerd. De gloeilamp ging branden toen Löbel op een verjaardagsfeestje van zijn moeder vaststelde dat hij bitter weinig te zeggen had tegen zijn grootouders (en omgekeerd). In een interview vertelt hij: “Je ziet elkaar minstens één keer per jaar, maar je kent elkaar eigenlijk amper”. Familie ben je voor het leven, maar ondanks die connectie kunnen familieleden ontzettend van elkaar verschillen en kan hun leven een totaal andere kant uitgaan. “Maar als er iets gebeurt met één lid van de familie, dan weten de anderen het wel onmiddellijk”. Het haar van de twee personages in ‘Link’ symboliseert het organische, natuurlijke van hun connectie – terwijl het tegelijkertijd ook geweldig onpraktisch en soms ronduit irritant is.

Het verlaten landschap krijgt steeds meer invulling. Kleine plantjes met rode, ronde en vooral rinkelende vruchten groeien uit tot stevige bomen waar muziek uit komt. Terwijl één figuurtje het bos verkent, zoekt zijn tegenpool het hogerop. Hij trekt de bergen in – en op – en kijkt met bewondering naar hoe vogels zich in alle vrijheid door de wereld bewegen. Het duurt niet lang of de twee figuurtjes raken al niet meer samen in één frame. De film knipt van de ene naar de andere en hun werelden lijken steeds minder op elkaar. Houdt hun connectie stand of knapt – als ze maar hard genoeg hun best doen – ze uiteindelijk toch?

Ook zonder “taal” is er uiteraard dialoog: gebaren, oogcontact of brute geluiden zijn ook een krachtige vorm van communicatie. Maar het gebrek aan woorden maakt het nog gemakkelijker om gevoelens en situaties te projecteren op de twee energieke figuurtjes.

‘Link’ is een fascinerend, vloeiend en heel menselijk portret, in rijke kleuren en met eenvoudige lijnen. Löbel maakte duidelijke keuzes en presenteert een coherent universum, zonder franjes of overbodige noise.

2