Les lois du plastique

Anna Castro-Marcaillou 2019 België
Milan en Eva worden verscheurd tussen hun gevoelens en hun verlangen naar vrijheid. De relatie muteert tot een eeuwige ontmoeting onder de illusie van een kortstondige liefdesaffaire.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Film Fest Gent 2019
31.10.2019 Matthias De Bondt

Twee schimmen omarmen elkaar in een rommelige kamer. “Attends, attends…”, zegt de jongeman tegen de vrouw. Hij gooit z’n jas op de grond, waarna het voorspel tussen beiden wordt hervat. Het beeld is donker en onscherp, de camera lijkt hun seksuele daad van achter een raam/rooster mee te volgen. Als voyeur slaat de kijker hen gade.

Maar net wanneer de intimiteit van de vrijpartij zich dreigt te ontbloten, knipt Castro-Marcaillou weg. Daarna volgt het gênante moment na de one-night stand: de twee geliefden nemen aarzelend afscheid, waarna de vrouw het appartement verlaat.

Castro-Marcaillou, schrijfster en regisseuse van deze afstudeerfilm aan INSAS, stelt met dit begin het centrale thema van ‘Les lois du plastique’ meteen aan de kaak: de oppervlakkige (cyber-)liefde van onze generatie. Wat volgt is een vicieuze cirkel waarin Milan en Eva, de twee hoofdpersonages, elkaar telkens weer ontmoeten, seks hebben, elkaar verlaten om dan terug samen te komen. Deze circulaire beweging in het narratief benadrukt expliciet de onmogelijkheid tot intimiteit tussen beide personages: wat ze op één avond opbouwen, is de volgende ochtend weer verdwenen. Als de rots die Sisyphus steeds weer opnieuw naar boven duwde, zijn Milan en Eva gedoemd in de oppervlakkigheid van hun one-night stands.

Scènes tussen Milan en Eva worden afgewisseld met screenshots van hun online-gesprekken, of eerder een gebrek daaraan. Telkens één van de twee probeert toe te geven dat er langs zijn/haar kant toch iéts meer bestaat dan alleen maar seks, wordt het bericht snel verwijderd vooraleer de andere het zou kunnen lezen. In gedachten schreeuwen Milan en Eva om aandacht en erkenning voor elkaar, maar daar komt nooit iets van in huis. De tragiek van de millenial: zo verbonden met de wereld en iedereen rondom, maar toch zo alleen.

De titel van de film verwijst naar de gelijknamige documentaire die Eva even ‘tussen de soep en de patatten door’ bekijkt en die handelt over een zee gevuld met plastic, ergens buiten Bali. De documentaire verschijnt op haar Facebook-feed, tussen alle digitale vuilnis door. Ook die vluchtigheid is eigen aan onze tijd.

‘Les lois du plastique’ uit hiermee een relevante kritiek, maar in de afstandelijkheid waarmee de scènes ons voorgeschoteld worden, komt die kritiek helaas niet altijd tot z’n recht. Castro-Marcaillou biedt ons geen makkelijke film aan: de ellipsstructuur, in combinatie met de kille camera en ietwat stroeve acteerprestaties, nodigt de kijker niet meteen uit tot identificatie. In deze complexiteit is de essentie van haar film dan ook soms zoek.

2