Komm, süßer Tod

Come, Sweet Death

Jolke Van Aerde 2021 België 26 '
Een ziek kind brengt zijn laatste dagen door in bed, wachtend op de komst van de Dood.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Film Fest Gent 2021
20.10.2021 Jana Dejonghe

In haar zweverige, transcendentale KASK-eindwerk geeft Jolke Van Aerde een interpretatie aan de laatste dagen van een ten dode opgeschreven jongen. Opvallend is de visuele stijl waarvoor de jonge regisseuse kiest. Zoals het stervende kind de wereld ziet door de dunne gordijnen rond zijn bed, zo ziet de kijker de hele film: alsof er een waas over ligt. Het effect is dromerig en distantiërend. De oranje en blauwe tinten die elkaar afwisselen doen denken aan de manier waarop zwart-witfilms gebruik maakten van gekleurde filmstock om het verschil te duiden tussen dag en nacht. Hier is de keuze voor de ene of andere kleur minder scherp.

Hoewel het onderwerp triest is en de film ook niet licht verteert, blijft geen tragisch maar wel een zuiverend gevoel hangen.

Van Aerde, hier ook cinematograaf en monteur, brengt haar film dus op vintage wijze in beeld. Wat ze voor de camera zet sluit daar naadloos bij aan. Ze trekt voluit de kaart van de esthetiek, met elegante figuren die meer geestverschijningen dan personages zijn. Het lijken wel tot leven gewekte foto’s van Margaret Cameron: tableaux vivants die de werkelijkheid overstijgen. In hun lange witte kleren begeleiden ze de jonge sterveling naar de dood. Zijn casting is goed uitgedacht: hij zweeft tussen kindertijd en puberteit, wat de film zowel speelsheid als gewicht geeft en zelfs een amper merkbare erotische spanning.

Komm, süßer Tod’ mixt gotische romantiek met het pastorale, en kan zo absoluut een “literaire film” genoemd worden. Aan een verder stil geheel wordt het nodige drama toegevoegd door de titel, de slow-motion beelden, fragmenten van Bach en Duitse poëzie uit Friedrich Rückerts ‘Kindertotenlieder’. Ook de natuur is hier een hoofdpersonage: de vele natuurbeelden benadrukken traagheid — de eerste helft van de film kan gerust korter. Daarna switcht de sfeer van dromerig naar sprookjesachtig en krijgt het verhaal meer schwung.

De grens tussen leven en dood blijft flou. Naarmate het hoofdpersonage zijn einde nadert, hult hij zich in fantasie — of beter: fantasie omringt hem. Is dit echt, of beeldt hij het zich in? Het antwoord doet er amper toe: de jongen vindt vrijheid in een nieuwe wereld, in het niet langer gekluisterd zijn aan zijn bed. De overgang van leven naar dood verloopt zo in absolute vrede. Hoewel het onderwerp triest is en de film ook niet licht verteert, blijft geen tragisch maar wel een zuiverend gevoel hangen.

Bekijk hier een interview met Jolke Van Aerde.