Kom hier

Marieke Elzerman 2020 België 26 '
Sam is een verlegen jonge vrouw die werkt als hondenverzorger in een dierenasiel in Oostende. Wanneer een nerveuze jonge vrouw haar om hulp vraagt met de opvoeding van haar hond, besluit Sam haar op haar eigen manier te helpen.

Bio Regisseur

Cast & crew

Awards & selecties

  • Beste Acteerprestatie Kortfilmfestival Leuven 2020
09.12.2020 Matthias De Bondt

In ‘Kom hier’ maken we kennis met Sam, een timide vrouw die haar dagen spendeert tussen het geblaf en gejank van achtergelaten honden in het asiel van Oostende. Haar leven bestaat uit een onfeilbare structuur, waar niemand een speld tussen krijgt. Dat is althans het geval tot ze een jonge vrouw met een Mechelse herder ontmoet.

Sam voelt zich duidelijk meer op haar gemak bij dieren dan bij mensen. De relatie die ze met de viervoeters heeft, is markant. Mensen als passanten, honden haar houvast. Maar bij het ten tonele treden van een jonge Brusselse vrouw, voelt ze toch een bepaalde aantrekkingskracht, ondanks hun duidelijke verschillen. De gestructureerde, schuwe en aan de zee gebonden Sam staat lijnrecht tegenover de losbandige vrouw die gaat waar de wind haar brengt. Maar het gezegde klopt: tegenpolen trekken elkaar aan. De twee groeien naar elkaar toe.

Binnen de deprimerende doch unieke omgeving van een asiel weet Elzerman een innige film te realiseren.

Marieke Elzermans afstudeerfilm aan KASK voelt door de koude, observerende cameravoering soms als een documentaire aan. Geen onwijze beslissing, gezien de helft van de cast uit honden bestaat. Zelf omschrijft de regisseur haar film als “een haptisch portret van een ontluikende vriendschap in geluid, gebaar en beweging”. Het is geen toeval dat dit eveneens de basiselementen zijn in een relatie tussen een hond en zijn baasje. De herkenbare geluiden van de beesten — geblaf, gesnuffel, gejank — vullen dan ook de zeer verzorgde geluidsband. Jammer dat de cinematografie minder aandacht krijgt en soms slordig overkomt. In een film waar tactiliteit zo’n grote rol speelt, laat het beeld soms steken vallen.

Anna Franziska Jäger is duidelijk aan een opmars bezig: net als in ‘Cleo’ speelt ze ook hier een lichtzinnige Brusselaar die elke vorm van verantwoordelijkheid van zich afduwt. Ze doet dat op een frivole manier die instant sympathie opwekt. Maar ook Loes Swaenepoel lijkt een natuurlijke habitat voor de camera te vinden. Beide jonge actrices overtuigen in hun rol. Binnen de deprimerende doch unieke omgeving van een asiel weet Elzerman een innige film te realiseren. ‘Kom hier’ bewijst dat we veel kunnen leren uit onze relatie met dieren. De mens is en blijft er nu eenmaal zelf eentje.

2