Kids

Michael Frei 2019 Zwitserland 9 '
Ontelbare mensachtige figuurtjes bewegen in schijnbaar absurde, vaak gewelddadige, scenario’s, gedreven door een vreemde groepsdynamica. Of is het niet de groep zelf, maar iemand anders die de groep stuurt, een speler met een afstandsbediening? Waar eindigt het individu en waar begint de groep?

Bio Regisseur

Cast & crew

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2019
  • Kortfilm.be-avond 2019
  • Berlinale 2019
  • VIS Vienna Shorts 2019
  • Animafest Zagreb 2019
  • Go Short 2019
  • Filmfest Dresden 2019
  • Annecy 2019
04.12.2019 Tom Cuypers

In de korte animatiefilm ‘Kids’ lopen honderden eenvoudige en uniforme zwart-wit figuurtjes over het scherm. Elk poppetje verdwijnt moeiteloos in de menigte, waarmee filmmaker Michael Frei en game designer Mario von Rickenbach zich vragen stellen over de verhouding tussen groepsdynamiek en individualisme.

Zo zien we op verschillende momenten hoe de actie van één figuurtje de volledige groep beïnvloedt. Wanneer aan de ene kant van de onoverzichtelijke massa een duw wordt gegeven, valt er aan de andere zijde iemand in een groot zwart gat. Wie is er dan schuldig? Wie bestuurt precies de menigte?

In ‘Kids’ stuwt geen echt verhaal de zaak vooruit, wel allerlei bespiegelingen over het collectief en de enkeling. Wanneer enkele figuurtjes ter aarde worden geworpen, is het verleidelijk om in die korte scènes existentialistische symbolen te herkennen. Instinctief zoeken de mannetjes sociaal contact: ze vormen groepen die elkaars gedrag kopiëren, wat tot desastreuze gevolgen leidt. Op het einde storten ze zich allemaal als lemmingen de afgrond in. Is dat simpel kuddegedrag of het resultaat van onbeheersbare invloeden aan de overzijde van de bende?

Die invloeden, zo zien we ook steeds opnieuw, worden vaak door één iemand in gang gezet – het principe van een zwerm vogels, of een school vissen. De zoektocht naar individualiteit in een omgeving waarin iedereen gelijk is, vormt in 'Kids' de voornaamste rode draad. Door hun gelijkgaardige vorm en kleur wordt een tegenstrijdige actie de enige manier om je als individu te definiëren. Ook als dat met geweld gepaard moet gaan.

Het voelt allemaal nogal abstract aan, maar dat ‘Kids’ in eerste instantie ook een videogame is, verklaart heel wat. Die individualistische controle komt als spelvorm ongetwijfeld op een nog sterkere manier tot uiting.

3