play

Import

Ena Sendijarević 2016 Nederland 16 '
Een jong Bosnisch gezien probeert van hun huis in Nederland een nieuwe thuis te maken.
Highlights

Awards & selecties

  • Quinzaine des Réalisateurs 2016
  • Dokufest 2016
  • Festival International Signes de Nuit 2017
  • Go Short 2017
  • London Film Festival 2016
  • TIFF 2016
  • Curtas Vila do Conde International Film Festival 2016
  • São Paulo International Film Festival 2016
15.12.2019 Bo Alfaro Decreton

In een poging zich uit de beklemmende armen van de oorlog in hun thuisland te wringen, settelt een Bosnisch gezin zich in Nederland. Terwijl de vader zich ontfermt over de transformatie van het kille huis tot een welkome thuis, wint de moeder de kost als poetsvrouw in een zorgcentrum. De twee dochters laveren op hun beurt door de bedreigende omgeving die een lagere school soms kan zijn. Elk gaan ze op hun hoogsteigen manier om met de kameleontische uitdagingen die hun nieuwe thuissituatie hen stelt.

Ena Sendijarevic levert met ‘Import’ haar derde kortfilm af. Ze blijft trouw aan de rode draden die zich doorheen haar bescheiden oeuvre spannen: een diepgaande exploratie van gevoelens als ontwrichting en heimwee.

Dat weet ze met Emo Weemhoff achter de camera perfect naar beeld te vertalen: alles staat uit de haak, en het geïsoleerde detail is troef. De minimalistische en statische kadrering verraden samen met de abrupte cuts de invloed van Roy Andersson. Daar knipoogt Sendijarevic zelfs guitig naar wanneer we een bejaarde vrouw meermaals desolaat om hulp horen roepen — het had een scène in Anderssons ‘Songs of the Second Floor’ kunnen zijn.

In beeld en woord bezingt de regisseuse de ongerijmdheid van het leven.

Ondanks Sendijarevics voorliefde voor de zonderlinge en soms absurde momenten eigen aan de aankomst in een nieuwe leefomgeving, blijft haar insteek door en door maatschappelijk. Die idee bereikt een climax wanneer de vader er na eindeloze pogingen toch in slaagt om signaal te krijgen voor de televisie: de journaalbeelden zorgen voor een pijnlijke confrontatie met de escalerende situatie in Bosnië, maar ook met de overweldigende verslagenheid die met hun vertrek gepaard gaat. De televisie wordt een wispelturige bemiddelaar van afstand: voor de vader is Bosnië prangend ver weg, terwijl het voor de kinderen, die nu naar hun vertrouwde tekenfilms kunnen kijken, plots onverwacht dichtbij komt.

Nu onderwerpen zoals migratie en globalisering steeds gevoeliger komen te liggen, wordt het ook moeilijker te beweren dat een ‘thuis’ zich nog maar op één plek bevindt. Met de fragmentatie van dat gegeven gaat ook ‘Import’ sterk om: verschillende mensen passen zich op hun eigen maat en manier aan aan een veranderde thuissituatie. Sendijarevic schetst een ontroerend maar nooit melig portret van elk gezinslid. 

‘Import’ bezielt een algeheel gevoel van verlatenheid, maar een verlatenheid die niet absoluut is. Het overheerst in de dagdagelijkse routine maar wordt op een hartverwarmende manier gebroken wanneer de paden van de vier gezinsleden ’s avonds in de aanwakkerende warmte van hun huis weer kruisen. In beeld en woord bezingt de regisseuse de ongerijmdheid van het leven. Leed noch humor worden daarbij ontweken.

Sendijarevic vertelt op een kwartier tijd meer dan sommige langspeelregisseurs. Ze doet daarbij de gekozen vorm alle eer aan: de beste (kort)films eindigen namelijk niet wanneer het scherm terug zwart kleurt.

4