Holiday

Michiel Dhont 2019 België 23 '
De familie van de 26-jarige Maurice organiseert een weekendje weg. De machtsverhoudingen tussen de verschillende generaties lijken vervaagd, maar is hij bereid om, net als de anderen, de schijn hoog te houden?

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2019
02.12.2019 Jan Sulmont

Een dik jaar geleden bracht Kortfilm.be het interview ‘Wint Michiel Dhont straks een Ensor?’. De vraag stellen was ze meteen ook beantwoorden: ja hoor. Zo werd Dhonts KASK-masterfilm ‘Poor Kids’ de beste Belgische kortfilm van 2018, waar hij eerder ook al een Wildcard van het VAF mee won. In november 2019 al pakt de vijfentwintigste editie van het Internationaal Kortfilmfestival Leuven op haar openingsavond uit met Dhonts eerste professionele kortfilm: ‘Holiday’.

De broer van ‘Girl’-regisseur Lukas castte beider Dhonts favoriete acteur Tijmen Govaerts, samen met topspelers als ‘spitsbroer’ Oscar Willems, Jan Hammenecker en Sofie Decleir. Zij vormen met onder meer nog Circé Lethem en Ina Geerts een familie die enkele dagen op weekend trekt, de ene met al meer goesting dan de andere.

Door en langs elkaar heen pratende of roepende bloedverwanten: we kennen het opzet ook van Xavier Dolans schreeuwlelijke ‘Juste la fin du monde’, waarin mondiale topacteurs van dat uitgangspunt een zootje maken. Boe voor Léa Seydoux, Gaspard Ulliel, Vincent Cassell, Marion Cotillard en – meest karikaturaal van al – Nathalie Baye. Of eigenlijk boe voor Dolan, die lawaai vaak verwart met intensiteit.

Michiel Dhont blijkt een acteursregisseur die met zijn nooit saaie subtiliteit nog gensters kan slaan.

Geen boe maar hoera voor Michiel Dhont, die met kleine observaties veel vertelt. Tegelijk vervalt hij ook niet in een traag aanslepend spel van blikken – deze familie heeft elkaar genoeg te zeggen. Al spreekt de weer eens uitblinkende Tijmen Govaerts nog het minst, zijn dubieuze interventies zetten de ‘Holiday’ wel stevig op zijn kop.

De camera – veilig in handen van opkomend talent Esmoreit Lutters die eerder ook al de zon in Kato De Boeck’s ‘Provence’ zo schoon capteerde – blijft vaak dicht bij Govaerts’ twijfelkop hangen, tot we weer uitzoomen naar het gezelschap waar hij niet om had gevraagd. Monteur David Verdurme zet ondertussen een stevige knip in de vele door elkaar lopende dialogen; de jump cut-stijl werkt hier zeer to-the-point.

Dit is zo’n korte film die gerust wat langer mocht – u leest het ons niet al te vaak schrijven. De personages die wat meer ruimte krijgen, intrigeren ten zeerste. Onder Sofie Decleirs luidkeelse lachjes voel je een emotionele vulkaan, met Hammenecker weet je allerminst waar je aan toe bent. Michiel Dhont blijkt een acteursregisseur die met zijn nooit saaie subtiliteit nog gensters kan slaan. Ook al is subtiel nu niet het juiste woord voor de eindscène, die de oma van het gezelschap met wijde ogen gadeslaat. Een atypisch eind voor een dijk van een korte film.

3