Hold Back

Steffen Geypens 2015 België 20 '
De introverte skater Tom wordt verliefd op Sophie, de aantrekkelijke vriendin van zijn beste maat Bram. Na een banaal incident tussen Tom en Bram, gaat Sophie achter Tom aan en geraken ze verwikkeld in een emotionele rollercoaster en neemt de avond een desastreuze wending.

Awards & selecties

  • Los Angeles Cinefest 2015
  • TMFF Glasgow 2015
  • Best Cinematography MOFF 2016
  • Best Editing Los Angeles Independent Film Festival 2016
  • San José International Shorts Festival 2016
  • Filmfestival Oostende 2016
  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2016

Tags

16.06.2016 Jana Dejonghe

Stiekeme gevoelens koesteren voor andermans partner en alle gevolgen vandien: het is een gekend verhaal. En gekende verhalen hebben veel nodig om boven de massa uit te steken. Zo ook Steffen Geypens’ ('Zien') nieuwste kortfilm 'Hold Back', die er helaas niet helemààl in slaagt dit waar te maken.

We ontmoeten het koppel twentysomethings Bram (Ward Kerremans) en Sophie (Liliana De Vries) en ook hun vriendengroep skaters, onder wie de verlegen Tom (Willy Crank). Tussen Bram en Tom is al snel enige spanning voelbaar, terwijl er tussen Sophie en deze laatste net een klik lijkt te ontstaan. Kruid dit vuurtje met wat alcohol en drugs, en de situatie loopt al snel uit de hand. De hamvragen die achteraf blijft hangen: “Hoe zullen ze hiermee omgaan?” en “Kunnen we hier van ‘schuld’ spreken?”

Geypens’ film is nog maar enkele maanden uit en heeft al heel wat mogen scoren. Vooral dan in de US of A, waar hij te zien was op het Los Angeles Cinefest, het NewFilmmakers Los Angeles festival en de Los Angeles Independent Film Festival Awards, waar het de prijs voor Beste Montage mee naar huis mocht pakken. Prijzen werden ook binnengesleept op het California International Shorts Festival (Beste Buitenlandse Kortfilm), het IndieFEST Film Awards (Award of Merit) en op het Milan Online Film Festival (Beste Cinematografie).

Wat, naar ons vermoeden, sterk heeft bijgedragen aan dit succes zijn de beeldvoering (door director of photography Maximiliaan Dierickx, 'Tweesprong', 'Wien for Life') en muziek (Syndrome, Up High Collective & Amenra). Beide zijn zeer weloverwogen, wat vermijdt dat ze een aanhangsel van de plot worden. Elk shot beschikt over een doordacht kleurenschema en die contrasteren onderling met elkaar, wat het verhaal reflecteert en intenser maakt. Hetzelfde geldt voor camerabeweging. Ook de muziek draagt bij aan de eigen persoonlijkheid van de film: hoewel ze voornamelijk als moodsetter dient, zorgen de klanken op de feestscènes voor een volwaardige soundtrack.

Jammer genoeg verliest de film op ander gebied wat kracht: het acteerwerk verloopt stroef en de te lange duur van sommige scènes schept wel eens de indruk dat de spelers zich niet altijd op hun gemak voelen voor de camera. Daarnaast is het verhaal gebaseerd op een weliswaar herkenbaar maar ook veelgebruikt cliché, wat het niet bepaald dankbare materie maakt om op een originele manier te brengen. 

Een dramafilm waarvan achteraf niet erg veel zal bijblijven, behalve dan misschien de beats en de visuals die de film begeleiden.

1