Grapefruit

Henry Disotuar 2020 België 12 '
Josée, een oudere vrouw, is vervreemd van haar kinderen maar verlangt naar de warmte van een familie. Wanneer een jong meisje haar pad kruist, ontstaat er een voorzichtige vriendschap en een kans om de eenzaamheid te verdrijven.

Awards & selecties

  • Kortfilmfestival Leuven 2020

Tags

02.12.2020 Jan Sulmont

Henry Disotuar serveert een nieuw stuk fruit. Watertanden, want voorganger 'La Manzana' was een kortfilm die indruk naliet: een doorwrochte parel, barstend van kleur en energie en tegelijk psychologisch behoorlijk diepgaand. Ya mon, denk je dan als pompelmoes op het menu staat. Op zijn Jamaïcaans, want daar komt die vrucht vandaan. Een nieuwe bruisende korte film van de Cubaans-Belgische topper in wording, bring it on! Helaas is deze film eerder een snel tussendoortje in het jonge oeuvre van Disotuar, die tegelijk aan zijn eerste langspeelfilm schrijft en ook belangrijke rollen opneemt bij Filmfestival Oostende. De korte opstoten van kleur of ontroering wegen lang niet zwaar genoeg om 'Grapefruit' memorabel te maken.

Een nochtans ontwapenende Frieda Pittoors speelt Josée, in wiens buurt vrolijke reggae- of dancehall klanken al lang zijn uitgedoofd. Korte eenzijdige telefoongesprekjes tonen hoe de kwieke dame op leeftijd nauwelijks nog gehoor krijgt bij vrienden of familie. Maar haar levenslust kruipt waar ze niet kan gaan en ze lijkt eindelijk verlossing te vinden als ze het zevenjarige, zwarte meisje Naja ontmoet. De twee groeien naar elkaar toe, al lijken Naja's school en familie daar niet meteen akkoord mee te gaan.

De kleine, intieme film, ingeblikt in een net herkenbaar Gent, volgt Josée in een mooi filmische opeenvolging van wisselend gekadreerde shots. Af en toe doorbreken felle kleuren de somberte van haar dagen: een helblauwe muur, een knalrode verjaardagskroon. Knappe shots op doordachte sets dus, hier en daar. Jammer dan ook, hoe weinig vlees het voorspelbare, zelfs wat simplistische verhaaltje aan de ribben heeft. Het is bovendien onduidelijk hoe de titulaire pompelmoes-sinaasappelkruising hier eigenlijk ter zake doet.

Wat ons betreft is 'Grapefruit' dus helaas niet veel soeps. Overigens vermelden de credits met Nelson Polfliet en Leonardo Van Dijl nog twee andere toptalenten. Beiden worden er meermaals bedankt voor hun figurantenregie, al zijn naast Josée, Naja en haar papa nauwelijks extra personages te bespeuren. Het aantal klasbakken op de aftiteling — regisseur Henry Disotuar en zijn setdressers inbegrepen — proeft ultiem dan ook wat zuur.

1