FKTF

Aline Boyen 2020 België 19 '
Tieners Maxime en haar beste vriendin Giulia concurreren met elkaar in een vreemd spel om hun seksuele ervaringen zo snel mogelijk te verbreden.

Bio Regisseur

Awards & selecties

  • Brussels Short Film Festival 2020

Tags

19.08.2020 Matthias De Bondt

Sociale media valt niet meer weg te denken uit onze hedendaagse mediacultuur, dat bewijst ook de nieuwe kortfilm van Aline Boyen.

Boyens coming-of-age vertelling opent met het beeld van twee tienerkoppeltjes die in een wedstrijd ‘om ter langst tongzoenen’ lijken te zijn verwikkeld. De camera beweegt frivool rond de hen heen en meteen worden de machtsverhoudingen tussen beide meisjes van de respectievelijke koppeltjes duidelijk: Maxime, de jongste, kopieert Giulia’s elke beweging. Boyen windt er geen doekjes om en belast de kijker meteen met seksueel beladen, gestileerde beelden die een invloed van Coppola’s ‘Virgin Suicides’ verraden.

Aline Boyen is geen onbekende in het kortfilmlandschap. Met haar eindwerk ‘Hotel Mama’ won ze in 2017 de Humo Award op het Kortfilmfestival van Leuven. Drie jaar later gaat haar nieuwste werk in première op het Brussels Short Film Festival.

De voelbaar seksuele spanning die tussen de personages heerst, getuigt van sterke regiekwaliteiten.

In ‘FKTF’ staat een jonge tiener op de vooravond van haar seksuele ontluiking. Zoals elke zorgeloze puber bestaan Maxime’s dagen uit rondhangen, onnozel doen, afkeer tegenover het ouderlijk gezag tonen en dat alles het liefst via sociale media delen. Haar grootste zorg zijn haar blokjes en de bijhorende vrees of ze dan nog wel goed gaat kunnen zoenen. Al maakt die angst snel plaats voor een incident met grotere consequenties.

Wanneer Maxime op een avond afspreekt met haar vrienden, ontbreekt Giulia. Gedreven uit jaloezie en non-verbaal aangemoedigd door de op hol geslagen hormonen van de twee jongens, besluit Maxime dit keer wel de leiding te nemen. Terwijl een voorzichtig trio zich ontplooit, legt Guilia’s vriendje alles vast met z’n iPhone. Uiteraard blijven de beelden niet lang privé.

‘FKTF’ getuigt van lef. Het aankaarten van dit netelig onderwerp is niet simpel. Boyen weet echter mooi de balans te bewaren tussen tonen en suggereren. Provoceren doet ze niet, daarentegen tracht ze wel in te zoomen op de psychologische gevolgen van zo’n daad. Digitale beelden verdwijnen namelijk nooit helemaal uit de ether — zo’n virtuele afdruk kan voor eeuwig blijven hangen.

De jonge cast zet een geloofwaardige prestatie neer. De voelbaar seksuele spanning die tussen de personages heerst, getuigt van sterke regiekwaliteiten. Toch mist ‘FKTF’ enige emotionele impact. Door de trage opstart lijkt, eindigt de film net wanneer het interessant wordt. Door het conflict te vermijden waar naar wordt toegewerkt, slaagt Boyen er niet in om haar korte coming-of-age verhaal naar een hoger niveau te tillen. Jammer, want deze regisseuse heeft duidelijk meer in haar mars.

1