Filles bleues, peur blanche

Blue Fear

Marie Jacotey Lola Halifa-Legrand 2020 Frankrijk 10 '
Nils en Flora zijn op weg naar zijn ouders voor de eerste keer, wanneer ze in een hinderlaag worden gelokt. Terwijl hij wegrent, wordt zij gevangen genomen.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Film Fest Gent 2020
  • Cannes 2020
03.11.2020 Jana Dejonghe

Wie niet goed oplet, heeft het gemist: Clarissa Pinkola Estés, in kleine lettertjes eervol vermeld in ‘Filles bleues, peur blanche’. Estés is een Amerikaanse psychoanalyticus die de sociale en psychologische patronen in tribale culturen bestudeerde. Haar werk ‘De ontembare vrouw’, een analyse van het archetype van de wilde vrouw in mythes en legendes uit verschillende culturen, was sinds publicatie een instant hit. Regieduo Jacotey en Halifa-Legrand doen met hun animatiefilm een audiovisuele duit in het zakje.

Het koppel Nils en Flora is met de auto onderweg doorheen een Frans berglandschap, richting Nils’ moeder. Subtiel bouwen de regisseurs doorheen de eerste minuut van hun film een anti-patriarchale frustratie op. Vluchtig en bijna onopgemerkt, want reclameborden met geobjectiveerde vrouwen en het clichébeeld van de man die het luisterende vrouwtje op sleeptouw neemt, zijn nu eenmaal niet zeldzaam. Maar dan heeft het koppel buiten de hinderlaag van een horde schaars geklede, rock ’n roll Amazones te paard gerekend. De frêle Flora wordt door de stoere babes ontvoerd en ondergaat daarna een spirituele (r)evolutie.

Subtiel bouwen de regisseurs doorheen de eerste minuut van hun film een anti-patriarchale frustratie op.

Deze feministische kortfilm werd geanimeerd door kunstenares Marie Jacotey die sinds afstuderen van de Royal College of Art al verschillende exposities (onder meer in het Londense Hannah Barry Gallery) op haar conto heeft staan. In haar werk gebruikt ze doorgaans zeer simpel materiaal zoals viltstiften, krijt en kleurpotloden — ook hier. Co-regisseuse Lola Halifa-Legrand heeft een achtergrond in grafisch design en schreef de film.

Een topteam, zo bewijst de gelaagdheid van hun eindproduct. ‘Blue fear’, zo getiteld in het Engels, grenst soms aan het abstracte, maar verliest nooit grip op de plot. De vlotte opbouw heeft aandacht voor detail, het tempo ligt hoogt. Verwarring is soms troef, maar dat laat de beroering niet uit. Waar Wonder Woman baadt in de Griekse Oudheid, zijn de Amazones van Jacotey en Halifa-Legrand een horde stoere, imperfecte sixties-meiden. Who run the world?

2