play

Fantasy

Teemu Nikki 2016 Finland 9 '
Een boerenjongen is de dagelijkse kost van zijn moeder beu, en verlangt naar iets meer exotisch.
15.04.2020 Sarah Skoric

Autodidactisch Fins filmmaker Teemu Nikki heeft het voor meelijwekkende hoofdpersonages. Denk aan de gepeste kantoorklerk in ‘All inclusive’ of het hoofdpersonage van ‘A Mat’e, dat iets kinky wilt proberen maar telkens verstoord wordt door zijn vrouw die thuiskomt. Voor ‘Fantasy’ volgt Nikki de eighties- en nineties-stijl van Netflix-series zoals ‘Stranger Things’ of ‘Dark’.

In een Fins dorpje (Nikki’s geboortedorp) schaft de pot voor een flets gezin (mama, papa, zoon) elke dag hetzelfde: patatjes, patatjes en patatjes. Als de naamloze zoon voorstelt om eens iets nieuws te proberen qua eten, antwoordt moeder doodleuk dat ze morgen de patatjes misschien eens kan pureren? Dus verzamelt zoonlief leeggoed, om dat in te ruilen voor cash money, dat hij dan weer netjes inruilt voor een pizza in een verder gelegen dorp. Lang naar uitgekeken, en uiteraard loopt dan niet alles van een leien dakje, zoals we van Nikki gewoon zijn.

Wanneer de zoon met zijn pizza achterop zijn brommer gebonden naar huis rijdt, breekt de spreekwoordelijke hel los. Eerst vlaagbuien en regen, dus natte pizzadoos. Wanneer hij de doos dan onder zijn jas wilt drooghouden, schuift de pizza meerdere keren uit zijn verpakking, de zanderige grond op. Op de koop toe begeeft zijn motor het en moet hij ettelijke kilometers te voet, met een doorweekte en afgekoelde pizza, naar huis wandelen.

Doe-het-zelver Nikki lijkt de fun van experimenten wel in te zien, zonder schrik te hebben voor gezichtsverlies of een misser.

Tragikomedie heet zoiets, en dat lijkt een stempel die Nikki op meerdere films drukt. Voor sommigen zal ‘Fantasy’ grappig zijn, voor anderen vooral onnozel. De beelden zijn netjes, de verhaallijn eerder povertjes: antiheld wilt verandering en dat loopt niet als gepland. De grafiek van de aftiteling lijkt in dat opzicht dan ook het meest doordachte.

Charmant is wel dat Nikki gewoon de ene na de andere film/clip/videoserie blijft maken, vanuit zijn eigen gevoel, verhaal en goesting. No nonsense, niet te doordacht of poëtisch, en vaak divers — van bijna expliciete seksscènes (‘A Mate’) tot thriller (‘Komero’), zelfgetekende stopmotion (‘Markku the skydiver’) en tragikomedie (‘Fantasy’). Allen te bekijken via zijn Vimeo-account.

Die ‘stoutmoedige’ aanpak is een soms welkome afwisseling van andere, meer beladen festivalfilms, en filmmakers die aan de lopende band hetzelfde produceren. Doe-het-zelver Nikki lijkt de fun van experimenten wel in te zien, zonder schrik te hebben voor gezichtsverlies of een misser. Stiekem wel benieuwd naar het moment dat deze Finse filmmaker ervoor kiest om eens een slasher te maken, gewoon omdat het kan.

2