Erpe-Mere

Noemi Osselaer 2019 België 20 '
Omringd door het geluid van nachtdieren valt een meisje in een diepe slaap. Geleidelijk aan glijden we in haar droom die ons meevoert naar een kosmische reis door de weilanden van Erpe-Mere.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Speciale Vermelding Film Fest Gent 2019
18.10.2019 Jana Dejonghe

Met het non-narratieve, experimentele eindwerk ‘Erpe-Mere’ maakt Noemi Osselaer een bijzondere en bizarre studie van haar dorp. De KASK-student rijfde daarmee meteen een selectie voor Film Fest Gent binnen, en kreeg er een speciale vermelding van de jury.

‘Erpe-Mere’ start met een reeks impressiebeelden op het tijdloze tempo van een stoffige zomerdag op het Vlaamse platteland: tractors rijden uit, tussen de bomen is een quadrace aan de gang, boeren werken op het veld, koeien grazen in de wei. Weinig doet vermoeden dat enkele minuten later een nachtmerrieachtige stream of consciousness volgt, op gang getrokken door een meisje dat gaat slapen in haar tent.

De vijftien minuten durende psychedelische studie van het Erpe-Meerse landschap is er één die je niet kan voorspellen. Osselaer graaft met haar voelsprieten duidelijk twee kanten op: de visuele en de auditieve. Op beeld passeert vanalles de revue, voornamelijk in het donker van de nacht: close-ups van insecten, weides met of zonder dieren in, maïsvelden, plattelandsweggetjes. Een constante tijdens haar film zijn de koeien: ’s nachts slapen ze niet in de stal, maar grazen ze ongestoord verder in het gras. Zie je ze niet, dan loeien ze wel.

Osselaer heeft evenveel oor voor geluid en plaatst het auditieve prominent op de voorgrond: de wind door de bomen, getjirp van krekels, gekwaak van kikkers, geloei van koeien. Alles heeft de gloed van een rustige avond na een hete zomerdag, maar in deze droom worden de geluiden, hoewel nog steeds herkenbaar, aangevuld en vervormd alsof ze uit een unheimliche parallelle wereld komen. Een zomersfeer, maar dan vreemd en onheilspellend.

‘Erpe-Mere’ is een weinig narratieve film die evenzeer een soundscape als experimentele beeldencollage kan genoemd worden, waarin niet een personage maar wel de tandem beeld en geluid de hoofdrol spelen. De mutatie van het charmante Vlaamsche platteland zorgt voor een vervreemdend, bij momenten zelfs eng, en soms ook een bizar humoristisch effect. Het duidelijke maar trage ritme bouwt langzaam op naar een hypnotiserende climax.

Regisseur, director of photography en monteur Noemi Osselaer zag haar afstudeerfilm als een speelplaats om te experimenteren. Af en toe dreigt de film minder te boeien, maar de pas afgestudeerde filmmaakster weet wel een resultaat neer te zetten dat het psychedelische niet schuwt, en tegelijk vermijdt te ontsporen.

3