Een Jong Meisje

Jeannice Adriaansens 2018 België 16 '
Emma, een oudere boerin, verliest na het overlijden van haar man langzaam haar grip op de realiteit. Ze weigert de dreigende teloorgang van de boerderij onder ogen te zien.

Awards & selecties

  • Film by the Sea Vlissingen
09.09.2018 Jannes Callens

Na het succes van de korte film ‘Springtij’ besloot de Zeeuwse filmmaakster Jeannice Adriaansens opnieuw samen te werken met actrice Gilda De Bal. Dit keer kruipt een wederom oerdegelijk acterende De Bal in de rol van een standvastige weduwe die samen met haar zoon Geert (vertolkt door een sterke Robbie Cleiren) het hoofd boven water tracht te houden op hun verschaalde boerderij. ‘Een jong meisje’ is een portret van een moeder en zoon die elk op hun eigen manier omgaan met het voorgoed vergane glorieuze verleden.

De hoeve is dusdanig verwoest dat moeder en zoon in een krakkemikkige caravan hun nachtrust opzoeken. Hun bescheiden middagmaal wordt naast de aftandse wasmachine - die menig mensen tinnitus zou kunnen bezorgen - bereid. Het rundvee heeft aan sappig vlees ingeboet, de weersgesteldheid is onheilspellend: hier snuif je geen rozengeur en bewonder je al zeker geen maneschijn.  

Intriest en hartverwarmend tegelijk.

Op eenzame momenten symboliseert de gesloten caravan het isolement van de moeder, die blijft vasthouden aan een tijd die nooit meer terugkomt. Als het ware opgesloten in haar waan, haar verdriet. Haar overleden man verpersoonlijkt deze hang naar het verleden in haar gedachten. Een betekenisvol moment voor de situatie waarin moeder en zoon beland zijn, is de dood van een jong kalf: elke vorm van vitaliteit en jeugdigheid lijkt verdwenen. De grond van de boerderij stinkt en zal geen nieuw leven meer schenken.

Toch slagen moeder en zoon erin genegen momenten met elkaar te beleven. Het claustrofobisch karakter van hun leefomgeving zorgt voor een familiale intimiteit die fungeert als het enige sprankeltje hoop dat nog rest. Zoon Geert wil redden wat nog te redden valt, terwijl zijn moeder haar grip op de realiteit steeds meer verliest. Het verhaalverloop leidt tot een climax die, begeleid door dramatische muziek, iets te veel buiten de verder subtiele toon van de film valt.

De duistere fotografie van Sander Vandenbroucke geeft een extra dimensie aan het verhaal: de uitzichtloze teneur zindert ook in de puike beelden door. Wie een vrolijk verhaaltje verwacht, komt dus bedrogen uit. Zoon Geert wordt niet enkel geconfronteerd met de teloorgang van de boerderij, maar ook met de constante pijn en desillusie van zijn moeder. Toch zorgt de empathische blik van de lijdende zoon voor een vertederend moment. ‘Een jong meisje’ is daardoor intriest en hartverwarmend tegelijkertijd.

2