Dood van een Schaduw

Tom Van Avermaet 2012 België 20 '
Gevangen in een duistere limbo tussen leven en dood, verzamelt Nathan Rijckx, een gestorven soldaat, schaduwen van stervende mannen en vrouwen om een tweede kans op leven terug te verdienen. Geobsedeerd door het beeld van een meisje.
Belgische klassiekers

Bio Regisseur

Awards & selecties

  • Oscar-nominatie 2013
  • Best of the Fest LA Shorts Fest 2012
  • Publieksprijs Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2012
  • Juryprijs Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2012
  • Portland International Film Festival 2013
  • Valladolid International Film Festival 2012
  • Best Short Film Transilvania International Film Festival 2013
  • Special Jury Prize HollyShorts Film Festival 2013
  • European Film Award 2013
  • etc.
05.09.2014 Jan Sulmont

Een kortfilm met Matthias Schoenaerts die het LA Shorts Fest in Hollywood won en bovendien het recente Filmfestival Gent opende als voorafje bij 'The Broken Circle Breakdown'? 'Dood van een Schaduw' voegt zich moeiteloos bij het rijtje recente must-see Vlaamse kortfilms. Na de wollige naaktlopers uit 'Oh, Willy!' en de Iraakse kinderen uit 'Land of the Heroes' zijn de protagonisten hier een overleden soldaat en een voodoo praktiserende verzamelaar van schaduwen. Finally, some fantasy!

Schoenaerts (verrassend skinny) speelt Nathan Rijckx, een aflijvige artillerist die het leven terug kan verdienen als hij een duistere schikgod (Peter Van Den Eeden, imposant met eenzelfde zwart brilletje als Morpheus in The Matrix), brengt wat die verlangt. Het is Rijckx’ eigen verlangen die dat doel in de weg gaat staan.

Tom Van Avermaet won in 2006 een VAF Wildcard voor 'Droomtijd', een donker esthetisch pareltje met bedwelmende fotografie. Heerlijk hoe hij de stijl en thema’s van die film hier verderzet en er meteen internationaal hoge ogen mee gooit. Net als in het RITS eindwerk dwalen de nauwelijks omschreven personages rond in een vagevuur, omringd door mooi vormgegeven, oud mechanische apparaten die hun lot bepalen.

Bovendien weet ook de lens van director of photography Stijn Van Der Veken (bij zijn afstudeerproject had de regisseur nog de beschikking over über chef foto Nicolas Karaktasanis), Van Avermaets verbeelding aardig te capteren. Ondersteund door een glorieuze score van Raf Keunen, de maestro die ook de muziek maakte voor veel van Michael R. Roskams werk, zorgt dat opnieuw voor een film die in alle opzichten ‘af’ is. Dus van onze kant: pet af. 

3