DIEKAT

Michiel Venmans 2020 België 22 '
Elijah en Jef twee leden van het internaatkoor dragen een geheim. Samen schrijven ze iedere dag verhalen in een klein boekje. De inhoud is onbekend maar het is duidelijk dat de verhalen niet voor andermans ogen bestemd zijn. Wanneer hun koordirigente het boekje onderschept krijgt het geheime verbond, en vriendschap, een vreemde scheur. De vrouw straft hen niet, maar moedigt ze aan verder te schrijven. We zien de jongens uit elkaar groeien en nieuwe allianties sluiten.

Awards & selecties

  • Brussels Short Film Festival 2021
  • Filmfestival Oostende 2021
31.03.2022 Jana Dejonghe

De twee vrienden Elijah en Jef delen een geheim dagboek met elkaar. Wanneer hun strenge lerares dat ontdekt, verandert alles. Michiel Venmans geeft in zijn afstudeerfilm ‘DIEKAT’ het concept ‘insider’ een onverwachte bijklank.

Zijn film verkiest sfeer en gevoel boven plot en personage. Cameraman Lino De Koninck filmt resoluut op ooghoogte van, en dus uit het perspectief van, de kinderen. De lerares zien we bijgevolg uitsluitend vanuit kikvorsperspectief. De setting van de kostschool, met haar uniformen en hoge ruimtes, geeft het geheel een gevoel buiten de tijd te staan. Wanneer een moderne televisie in beeld komt, lijkt dat bijna een anachronisme. Het koude, donkere en overwegend blauwgrijze kleurenpalet, in combinatie met een regelmatig herhaald Bijbels lied, creëert een poëtische sfeer.

Die sfeer past ook bij de plot, waarbij verhalen een actieve speler vormen die de relaties tussen de personages bepalen. De hele film is een spel van ‘wie weet wat’ en ‘wie hoort erbij’: als kijker kom je nooit te weten waar de verhalen in het boekje over gaan, en in de film zelf ontwikkelt zich een ketting van blikken en complexe verhoudingen tussen heel wat personages én de toeschouwer.

Het effect is er een van afstand en bevreemding, want er is altijd iemand die ergens buiten staat. Het zou louter een spel tussen kinderen kunnen zijn, maar de inmenging van de lerares zorgt voor een ongemakkelijk, vies gevoel. De talloze geheimen verbinden en stoten tegelijk af, zo goed als niets wordt uitgesproken. De acties zijn subtiel en worden eerder gesuggereerd dan verteld of getoond. Het gevaar bestaat dat je daardoor de draad kwijtraakt.

Eén ding staat echter buiten kijf: Venmans weet hoe hij met kinderen moet werken, en schrijft zich daarmee in in een trend binnen Belgische studentenfilms de laatste jaren. De klas, op de rand van de puberteit, komt van dichtbij in beeld, Venmans zit de hoofdpersonages vaak dicht op de huid. Op geen enkel moment lijken ze uit hun rol te vallen: een gezichtsuitdrukking volstaat voor een geslaagde scène. Dat komt het psychologische, complexe en speelse spel waar je als kijker niet los uit raakt, helemaal ten goede.