A Dialogue with Cyberspace

Brian den Hartog 2017 België 14 '
Is de wereld alleen een plek waar ons lichaam leeft? Hoe is het om een lichaam te hebben en hoe is dat gerelateerd aan ons gevoel? Terwijl we een weg proberen te vinden naar een nieuw virtueel bestaan, begint een digitale entiteit juist ons vermogen om waar te nemen te bewonderen.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Internationaal Filmfestival Rotterdam 2018
  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2018
23.07.2018 Michiel Philippaerts

Waar de licht overhypete Netflix-serie 'Black Mirror' de vraagstukken rond artificiële intelligentie & de snel veranderende gemediatiseerde samenleving voornamelijk aanwendt om een spannend verhaal te vertellen, is het bij de Nederlandse RITCS-student Brian den Hartog wél te doen om filosofische bespiegelingen.

In zijn experimentele kortfilm 'A dialogue with cyberspace' voert hij ons vlotjes mee langs thema’s als lichamelijkheid en gevoelsbeleving, vanuit het perspectief van een digitale entiteit. En hij slaagt daar verrassend goed in, mede dankzij de strakke montage en de atmosferische soundscapes.

“Did you know they keep track of only seven others around them?”, mijmert een vertelstem. Een zwerm vogels vult het scherm en beweegt schijnbaar als één levend organisme vloeiend door de lucht. Ze nemen enkel lokale informatie in zich op, zonder dat een centraal brein de adembenemende bewegingen controleert. Gehijg en gezucht wanneer moderne dansers toegeven aan deze zwermintelligentie en de ongestructucteerde bewegingspatronen langzaamaan uitmonden in een vlezig kluwen van lichamen. Met een onmiskenbare melancholie spreekt de verteller zijn bewondering uit voor de tastzin van de mens, terwijl we mannen en vrouwen langs mekaar zien glijden.

Zielsberoerselen van ééntjes en nulletjes.

Melancholie maakt echter plaats voor verlangen en tijdens de mooiste scène van de kortfilm ‘ontdekken’ we in een berekende lensbeweging dat de voice-over toebehoort aan A.I. “I long for feeling”, horen we. Toch is de stem zich bewust van de wederzijdse drang om in mekaars bewustzijn te kunnen duiken: ‘hij’ om het verstrijken van de tijd te ervaren, wij om het concept van oneindigheid te vatten. Lichamen worden gecontrasteerd met de server van de virtuele verteller; knipperlichten als ziel van een combinatie ééntjes en nulletjes.

Even later tolt een vrouw door de duisternis, terwijl ze gradueel vergezeld wordt door een soortgelijk mediabeeld. Het resulteert in een bevreemdende slotdans, met een versmelting van de twee danspartners als delicate apotheose - totdat het nieuwe lichaam uiteenspat en de cirkel rond is.

De sterkte van Brian den Hartogs bachelorproef is de buitengewone zelfzekerheid die de film uitstraalt: geen shot duurt te lang, elke cut komt op het juiste moment. De regisseur gaat daarenboven spaarzaam te werk en kiest telkens de juiste beelden om zijn poëtische essay mee op te bouwen. Met deze maturiteit, die zeldzaam is in studentenfilms, is het dan ook geen wonder dat 'A dialogue with cyberspace' werd geselecteerd voor Internationaal Film Festival Rotterdam.

Terwijl tijdens het eindshot een zwerm bits en bytes ronddwarrelt in de bloedmooie donkerte, borrelen er vragen op; een teken dat de film niet te hermetisch is en volledig slaagt in zijn opzet. Knap.

3