De lucht in mijn keel

Ann-Julie Vervaeke 2012 België 13 '
Een zomerse dag in het leven van de twaalfjarige Elle. Wat zich in de voorafgaande maanden heeft voltrokken, zindert doorheen het huis.

Bio Regisseur

Awards & selecties

  • Film Fest Gent 2012
05.09.2014 Sarah Skoric

De film opent met "the end", met de eindgeneriek van een op de voorgrond spelende televisie. Erachter, en hard ingezoomd, een jong bleek meisje dat kijkt maar niet echt lijkt te zien. Hoofdpersonage is Elle, hoofdsituatie is vervreemding. En gemis. “Mama heeft weer gebeld” is het eerste zinnetje dat wordt gesproken, een eerste opener van een schaar aanbod aan dialoog.

De stiltes wegen echter niet door, het hoort bij de beklemmende sfeer, bij het niet-weten-wat-doen-nu dat speelt bij Elle. Samen met haar zus proberen ze hun leven weer vorm te geven nadat mama om een of andere reden niet meer bij hun inwoont. De scene waarin de overdressed zus droog aan het dansen is laat ons –als is het een guilty pleasure- glimlachen. Mooi is hoe de televisiebeelden van de beginscene later terugkomen wanneer beide zusjes met de papa naar een zwart/wit film kijken, de televisiebeelden vermengen met het beeld van hen zittend in zetel.

Reflecties over en op hen geprojecteerd, alsof ieder ook met zijn gedachten ergens anders is. Even dreigt de film te satureren, hebben we schrik dat ze blijft haperen in het afwachtende. De beelden van Elle en haar zus die lachen, die plezier maken op het felgroene gras komen dan ook net op tijd. En de film sluit (of net niet) zoals ze begon: open.

1