David

Zach Woods 2020 Verenigde Staten
De zoon van een therapeut komt onverwachts een sessie verstoren.

Awards & selecties

  • Cannes 2020
  • TIFF 2020
  • Encounters 2020
02.11.2020 Matthias De Bondt

Wie de Amerikaanse versie van de sitcom ‘The Office’ heeft gezien, zal de naam Zach Woods herkennen. De acteur en filmmaker is namelijk vooral bekend door zijn iconische rol als Gabe Lewis, de magere en sociaal incapabele “skeleton man” die in de laatste seizoenen van de show opduikt. Met zijn kortfilm ‘David’ laat hij zich van een hele andere kant zien: Woods’ regiedebuut, met sterren zoals Will Ferrell en William Jackson Harper in de hoofdrollen, is er één om U tegen te zeggen — meteen goed voor selecties in Toronto en Cannes.

De David uit de titel kampt met een depressie, en plant een last-minute therapiesessie met zijn psycholoog in. Al snel wordt duidelijk dat hij niet de enige David is die hulp nodig heeft. De zoon van de therapeut, een naamgenoot, stormt de praktijk binnen en eist dat zijn vader voor één keer meekomt naar zijn bokswedstrijd. Chaos. Het stoïcijns beeld dat de pyscholoog van zichzelf tracht in stand te houden, valt in duizend stukjes uit elkaar. Woods maakt zo op ludieke wijze duidelijk dat we allemaal mensen van vlees en bloed met eigen kopzorgen en tekortkomingen zijn, zelfs onze psychologen en psychiaters.

Eén scène, één locatie en drie ijzersterke acteurs: soms behoeft een film niet meer dan dat.

Woods kiest niet voor de schaterlach, wel voor absurde en herkenbare situatiehumor. Will Ferrell is spot-on als doodserieuze therapeut die al na enkele minuten in de discussie met zijn zoon ligt te worstelen. Ook William Jackson Harper, bekend van onder meer de NBC-sitcom ‘The Good Place’, balanceert naadloos tussen drama en komedie.

Maar ‘David’ is meer dan enkel een goede sitcomsketch. In een interview met Indiewire vertelt Woods: “I wanted to make a movie about people who are funny and sad and trying their best.” Zonder grote retoriek of melodramatische plotwendingen is dit een allegorie voor de moderne mens: triest en gelukkig terzelfdertijd, maar steeds achtend een betere versie van zichzelf te zijn. Die schijn ophouden, legt een enorme druk op de schouders. Zelf wanneer het overduidelijk wordt dat de psycholoog zijn patiënten belangrijker acht dan zijn eigen zoon, wil hij vermijden te moeten toegeven fouten te hebben begaan.

Zach Woods overschat zichzelf niet door de film bewust kleinschalig te houden, dat komt de kwaliteit ten goede. Het menselijke verhaal brengt hij ingetogen en met veel humor. Eén scène, één locatie en drie ijzersterke acteurs: soms behoeft een film niet meer dan dat.

2