Ce qui reste

Hugo Salvaire 2019 België 25 '
Henri keert na lange tijd terug om zijn moeder te bezoeken in een psychiatrische instelling. Ondanks zijn angsten, onbewust doorgegeven door zijn moeder, beslist Henri haar uit de instelling te halen en voor haar te zorgen.

Bio Regisseur

Cast & crew

Awards & selecties

  • Brussels Short Film Festival 2020
  • Breedbeeld Kortfilmfestival 2020
  • Kolkata Shorts International Film Festival 2020
06.11.2020 Tom Cuypers

Wanneer de moeder van Henri na haar vierde zelfmoordpoging in het ziekenhuis belandt, zien de twee elkaar na lange tijd nog eens terug. Hij besluit voor haar te gaan zorgen. Omdat hij zelf met mentale duistere demonen heeft af te rekenen, gaat hij er van uit dat hij haar het beste snapt. Al moet hij daarvoor eerst begrijpen wat er nog overblijft van hun relatie. Zijn zus, Lola, die tot nu toe altijd voor hun moeder zorgde, is sceptisch. “Wie probeer je hier te redden,” waarschuwt ze hem nog.

Hugo Salvaires IAD-afstudeerfilm passeerde al langs menig kortfilmfestivals. ‘Ce qui reste’ focust in de eerste plaats op de band tussen een moeder en haar zoon. Een relatie die zo sterk is dat je er zelfs in de moeilijkste omstandigheden, wanneer beiden nauwelijks voor zichzelf kunnen zorgen, nog hoop uit kunt putten voor de toekomst.

Salvaires vertelling stemt dus hoopvol, met dank ook aan de soundtrack.

De eerste reflex van Henri is om terug te grijpen naar het verleden. Hij neemt zijn moeder meteen mee naar een wegrestaurant waar ze vaak aten toen ze samen op reis gingen en hij nog een kind was. Maar die herinneringen lijken bij haar allemaal verdwenen en het terugdenken aan het verleden brengt haar opnieuw in een neerwaartse spiraal: vluchten in de nostalgie lijkt niet de oplossing. Het is pas als ze samen terug naar de toekomst beginnen kijken en concrete plannen maken, dat de twee in staat zijn te ontspannen. Een eerste stap richting herstel.

Salvaires vertelling stemt dus hoopvol, met dank ook aan de soundtrack: de muziek klinkt soms hemels, en versterkt hun affectie. Lula Béry en Arthur Buyssens acteren overtuigend, waarbij ze grote emoties te lijf gaan zonder te vervallen in overacting. Hun prestatie voelt ongeforceerd, wat ook over de film kan gezegd worden: de cinematografie vraagt niet om aandacht, maar onderstreept de sterktes van het spel subtiel. Op die manier durft Salvaire de tijd te nemen om zijn verhaal te vertellen, en dat loont.

2