Burning Clouds

Yentl De Baets 2021 België 17 '
Een jonge vrouw, een werkloze man en een fabrieksarbeider vinden elkaar op een koude winternacht door middel van een passerende meteoriet.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Kortfilmfestival Leuven 2021
06.12.2021 Sarah Skoric

Een nacht, een stad en verschillende mensen wiens wegen al dan niet kruisen. In ‘Burning Clouds’ lijkt het maar geen ochtend te worden en zijn de straten verlaten. 

Verschillende Brusselse avenues, trappen, wegen passeren de revue in lange shots waarbij cinematograaf Victor Maes ('Les homards immortels') de camera stil houdt. Bewegen doet hij wel wanneer een enkeling gevolgd wordt: Heleen die ergens aanbelt, niet wordt binnengelaten, en vervolgens wat ronddwaalt. Daarna een jongen wiens naam je niet te weten komt, die geslagen wordt na een overval. Beiden ontmoeten elkaar in een guur toilet en zetten hun eenzame tocht samen voort. Met een camera die hen parallel en aan hetzelfde tempo volgt.

Een iet of wat bevreemdende maar contemplatieve en strak vormgegeven film.

Er wordt niet veel gesproken en je komt weinig te weten over de personages. Niet echt over Heleen (Waarom wordt ze niet binnengelaten? Bij wie belde ze aan? Wie belt haar nadien?), maar ook niet over de jongeman (Heeft hij echt genoeg geld zoals hij zijn mama aan de telefoon geruststelt?). En al zeker niet over het derde personage: een fabrieksarbeider die thuis in gedachten verzonken zit. Allen wachten ze, bewust of onbewust, een voorbijrazende meteoriet op.

Met ‘Burning Clouds’ zet Yentl De Baets een iet of wat bevreemdende, maar contemplatieve en strak vormgegeven film neer. Van op een afstand observeren we de personages en de stad, de kleedkamers van een fabriek en de fabriek zelf – allemaal indrukwekkend verlaten en verlicht. Speciale vermelding ook voor de Brusselse sound designer Jonas Steurs, die de hele film van een trage apocalyptische score voorziet.

Dat gezapige ritme werkt goed en als in een vreemde trance blijf je gebiologeerd kijken naar niet echt iets spannend, niet echt een climax, of spanningsboog of plotwending. Dat is ook niet nodig, al voelt het einde — met de komst van de meteoriet en de seconden erna — nogal abrupt, als een plots ontwaken uit een nog niet afgeronde droom. Of schuilt net daarin de schoonheid van De Baets’ minimalistische en sfeervolle film?