Bratus

Christian Schifano 2019 Verenigde Staten 7 '
Diego en Lorenzo zijn broers. Het leeftijdsverschil tussen de twee zorgt tijdens het opgroeien voor toenemende spanningen.

Bio Regisseur

Awards & selecties

  • Breedbeeld Kortfilmfestival 2020

Tags

06.11.2020 Tom Cuypers

Twee broers rennen door de straat. Hun te grote voetbalshirts zwiepen rond hun lichaam in slow motion. De achtjarige Diego probeert een gestolen zak snoep te verbergen onder zijn versleten Maradonna-truitje, terwijl zijn oudere broer een flesje bier verstopt onder zijn gloednieuwe Christiano Ronaldo-shirt.

Het openingsshot vat de rest van de film perfect samen. We volgen een dag in het leven van Diego en zijn broer, samen onderweg om te gaan voetballen. Als wapenbroeders stelen ze snoep, nemen de bus, spelen een spel en maken ruzie. Ze bevinden zich op de moeilijke leeftijd waarop Diego vooral nog wil ravotten, terwijl Lorenzo zich aan de puberteit waagt. Daar hoort machogedrag bij. Hij heeft de constante nood zijn kleinere broer fysiek te domineren en gelooft zijn oren niet als Diego niet eens geïnteresseerd blijkt in rijk worden.

Op zoek naar poëzie in het alledaagse.

Uiteindelijk is het aan Diego om ervoor te kiezen de pesterijen van zijn broer niet meer te verdragen en zijn eigen pad in te slaan. Al komt hij op zijn eentje vaak een enorme hond tegen — een beetje zoals het beest waar Bo oog in oog mee komt te staan in ‘Howling’. De vraag blijft dan: verspert het enge dier hem de weg, of is het net een nieuwe speelkameraad voor het leven?

De Amerikaanse filmmaker Christian Schifano, die in het Verenigd Koninkrijk en Italië opgroeide, lijkt zich met zijn kortfilm te willen inschrijven in de traditie van films zoals ‘The Florida Project’ van Sean Baker. Waarom Schifano deel uitmaakt van de competitie op het Breedbeeld Kortfilmfestival, waar uitsluitend Belgische films worden vertoond, is niet helemaal duidelijk.

Wel helder: de Euro-Amerikaan is op zoek naar poëzie in het alledaagse. Op esthetisch vlak lijkt hem dat zeker te lukken. ‘Bratus’ zit vol sterke beelden, gaande van het openingsshot in wervelende slow motion, naar de simpele symmetrie van een lege bus tot de climax wanneer Diego wegwandelt van een vuurwerkshow. Inhoudelijk schiet dat alles echter te kort. De relatie tussen de twee broers is herkenbaar, maar blijft verder nogal banaal. Een knappe momentopname, maar niet meer dan dat.

1