Blight

Raphaël Crombez 2018 België 24 '
Elias en Nora ontdekken dat hun dochter Léa een menselijke bron van eeuwig leven is. Wanneer ze in contact komt met water, kan ze alles en iedereen genezen. Maar haar gave heeft zijn prijs.

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2018

Tags

06.12.2018 Jannes Callens

Raphaël Crombez heeft ons sinds ‘Perdition County’ vier jaar laten wachten op zijn nieuwe kindje. Het toeval mag dat 'Blight' handelt over een wel heel bijzondere baby Léa.

Mama Nora ontdekt dat haar dochter wonden en ziektes kan genezen wanneer ze in contact is met water. Iedere genezing komt echter met een (volgens papa Elias te dure) prijs. De gave van Léa creëert een tweespalt tussen de ouders, die door de broer van Nora nog meer onder druk wordt gezet.

Het scenario is een uitwerking van een bijzonder ethisch dilemma: het trolleyprobleem. Crombez onderzoekt in essentie in welke mate het welzijn van een groep mensen het leed van één persoon legitimeert. Léa kan met haar gave mensenlevens redden, maar haar eigen leven komt daardoor in gevaar. Het bijzondere is dat Léa op jonge leeftijd zelf niet in staat is om die beslissing te maken, waardoor de ouders gedwongen worden een haast onmogelijk moreel standpunt in te nemen.

Ook de stiltes en blikken vertellen.

Opnieuw toont de Vlaamse filmmaker dat hij een meester is in het scheppen van (atmo)sfeer. De fabelachtige beelden blijven lange tijd op het netvlies branden: Rik Zang schildert met emoties en bespeelt onheilspellende lichtomstandigheden als een volleerde componist. De regisseur schat de emotionele impact van zijn shots perfect in en creëert zo momenten en verwachtingen die al dan niet worden ingelost. Niet alleen in de dialogen wordt er gesproken, ook de stiltes en blikken vertellen legio. Dat is ongetwijfeld ook de verdienste van de prestaties van hoofdacteurs Adam Celik, Florence Janas en Nicolas Grosrichard.

Toch blijven alle personages zo goed als onbekenden voor het publiek. De relatie tussen de ouders is dubieus en doet (onbeantwoorde) vragen rijzen over hun voorgeschiedenis. De personages worden niet voldoende geschetst om hun daden ten volle te kunnen plaatsen. Van bij het begin van de film wordt de relatie tussen moeder en vader geportretteerd als bijzonder troebel. Samen met moeder Nora ontdekken we de gave van het kind, wat een verklaring kan zijn voor haar atypische en hartverscheurend rationele invulling van de conventionele moederrol.

Het lijkt erop dat deze kortfilm een meer dan geslaagde opzet is voor een langspeler, waar Raphaël Crombez nu stilletjes aan wel aan toe is. We verwachten wederom een sfeervolle dystopische wereld, maar Crombez mag nu wel iets meer tijd innemen om zijn bijzondere verhalen te vertellen. Want van die schilderachtige beeldverhalen krijg je nooit genoeg.

2