Bird Of Paradise

Grimm Merckaert 2021 België 19 '
Portret van Elias Moyson. We zien de drag queen make-up doen, op date gaan en vooral praten over labels in onze hedendaagse samenleving.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Kortfilmfestival Leuven 2021
04.12.2021 Florian Saerens

In ‘Bird Of Paradise’ tovert LUCA-student Grimm Merckaert een filmstudio om tot een hemels extravagante dancing. Elias Moyson (hij/die) [1], die nauw betrokken was bij het maakproces, neemt er de dansvloer in om hun verhaal te vertellen. Met discoballen, laserstralen, low-fi techno en glittergordijnen is er aan esthetiek geen gebrek. Maar wanneer we die buiten beschouwing laten, blijft er een kaal en generaliserend pleidooi rond genderdiversiteit over. Jammer, want met Moyson als protagonist heeft Merckaert nochtans de hoofdvogel afgeschoten.

Deze film mist finesse, zowel op vlak van interviewtechnieken, montage en regie. In alles kan je voelen hoe deze maker aan het stuur trekt om de inhoud in een bepaalde richting te duwen. Dat is het best merkbaar in het gesprek dat Moyson voert met hun moeder. De camera draait er niet lang genoeg om tot een emotionele kern te komen, terwijl de regie de woorden en handelingen overschaduwt, waardoor de personages gefabriceerd en ongemakkelijk ogen. De drang om een afgebakende boodschap te brengen, sleurt alle diepgang en liefde uit het kader.

De drang om een afgebakende boodschap te brengen, sleurt alle diepgang en liefde uit het kader.

Ook in andere dialogen, met een figuurlijke regiestoel naast de camera, zit het scheef. ‘Bird Of Paradise’ mist een rode draad en samenhang. Op die manier krijgen we niet meer dan slechts een vage schets van een persoon die hoort te stralen in al hun eigenheid. Naast een verhuis van Herentals naar Gent, foute kledingaankopen en een scheefgelopen onenightstand komen we weinig tot niets te weten over Moyson. De wisselende beeldkadrages hebben behalve hun esthetische waarde geen enkel bestaansrecht.

Er is nochtans genoeg vruchtbare bodem om iets bijzonder uit te onttrekken. Moyson heeft een presence om U tegen te zeggen: hij pakt het scherm moeiteloos in wanneer ie aan het dansen gaat of zelf de camera bedient via Instagram-stories. Daar schuilt dan ook de kracht van dit portret: in de handen van haar protagonist. Helaas verdwalen die wat door de vastgezette structuur van de film.

[1] Sommige personen gebruiken de genderinclusieve voornaamwoorden 'die', 'hen' en 'hun'. Anderen gebruiken dan weer (ook) hij en/of zij.