play

Balcony

Toby Fell-Holden 2015 Verenigd Koninkrijk 17 '
In een buurt vol spanningen valt een Brits meisje voor een recente immigrant die het slachtoffer is van vooroordelen.

Awards & selecties

  • Crystal Bear Berlinale 2016
  • British Independent Film Awards 2015
  • Tribeca Film Festival 2016
  • BFI London Film Festival 2015
30.04.2020 Tom Cuypers

Balcony is een sterk sociaal drama van de Britse filmmaker Toby Fell-Holden, die er onder andere een Kristallen Beer voor kreeg op de Berlinale. Hij slaagt erin een genuanceerde kortfilm te maken over de gevaren van vooroordelen, zonder daarbij te veel met het vingertje te wijzen.

Tina, een pubermeisje, groeit op in een buitenwijk waar naast de voetballen ook de vooroordelen in het rond vliegen. Ze raakt geïntrigeerd door de Afghaanse Dana, die soms op haar balkon verschijnt als een mysterieuze, Oosterse prinses. Al snel ontstaat er een vriendschap tussen de twee buitenstaanders.

Al in de eerste minuut krijgt Dana “Hey Taliban” naar het hoofd geslingerd, maar naast dat expliciete en wat clichématige racisme, komen ook meer subtiele en impliciete vormen van rassenhaat aan bod. Wanneer Dana op een dag onvindbaar lijkt, gaat Tina er meteen vanuit dat Dana’s vader, die altijd met vreemde mannen lijkt rond te hangen, hun vriendschap afkeurt. Holden monteert Tina’s veronderstellingen op zeer stilistische wijze tussen de verder erg sobere cinematografie. Toch beseffen we als kijker niet meteen dat deze beelden slechts Tina’s verzinsels zijn — worden we hier misleid, of laten ook wij ons iets te makkelijk meeslepen in onze vooroordelen?

Een aangrijpend verhaal over racisme.

De climax bevat een slimme twist, wanneer blijkt dat de vooroordelen van Tina een onbewuste projectie waren van haar eigen trauma’s door seksueel misbruik. Verschillende scènes krijgen zo een volledig nieuwe invulling. Opnieuw worden de vooroordelen van de kijker op de proef gesteld: een terloopse seksscène blijkt plots een verschrikkelijke herinnering. De lesbische aantrekking die uitgaat van Tina naar Dana blijkt helemaal geen uiting van losbandigheid, maar eerder een verlangen naar tederheid die in de rest van haar leven ontbreekt.

Pas op het einde van deze vertelling beseft Tina hoe stigmatisering precies in elkaar steekt. Terwijl ze in de camera staart, verraadt haar blik tegelijkertijd beschuldiging en schuldbekentenis: ze verzwijgt de waarheid om zichzelf te beschermen, maar het is de massa rondom haar die deze keer de onrechtvaardige veroordeling uitvoert. Iedereen is schuldig, niemand is echt op zoek naar de waarheid. “Mensen willen gewoon horen wat hen beter doet voelen.”

Toby Fell-Holden vertelt een aangrijpend verhaal over racisme. Daarnaast toont hij de cyclus van geweld die slachtoffers tot schuldigen maakt. Vooroordelen staan zelden op zichzelf, en noch misbruik noch geweld zijn individuele aanslagen. Het zijn tsunami-veroorzakende aardverschuivingen die zelfs ver achter onze eigen horizonten volledige kustlijnen overspoelen.

2