Baghdad Messi

Sahim Omar Kalifa 2013 België 15 '
Irak, 2009. De kleine Hamoudi heeft maar één been, maar is volledig verslaafd aan voetbal. Hij en zijn vrienden kijken net als de rest van de wereld uit naar de Champions League finale tussen FC Barcelona en Manchester United en de langverwachte clash tussen Messi en Ronaldo. Maar dan begeeft de televisie het.
Belgische klassiekers

Bio Regisseur

Awards & selecties

  • Beste Film (Berlin Interfilm)
  • Eerste Prijs (Baghdad)
  • Diploma of Merit (Tampere)
  • Brussels Film Festival 2013
  • Ciné Public 2013
  • Filmfestival Oostende 2013
  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2013
  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2012
  • etc.
05.09.2014 Steffen Bogaerts

Sahim Omar Kalifa is ondertussen een gevestigde waarde geworden in de Vlaamse filmwereld. In 2008 won hij nog een VAF Wildcard met zijn afstudeerfilm 'Nan'. Nadien kreeg hij talloze internationale prijzen en nominaties voor zijn vorige film 'Land of Heroes'.

Met 'Baghdad Messi' levert hij opnieuw een prachtige en rustige vertelling af. Een parabel die zich afspeelt rond Bagdad. Met veel gevoel trekt de regisseur ons mee in de wereld van Little Messi, een jongen met één been, die gefascineerd is door voetbal. Zelf lukt het hem amper om met zijn vriendjes mee te spelen en als hij dat toch doet staat hij in het doel. Gelukkig kunnen de jongens hun favoriete voetbalclub (Barcelona) en speler (Messi) volgen op een korrelige beeldbuis. De ouders van Little Messi hebben een televisietoestel, de enige plek waar de jongens gratis terecht kunnen voor hun fascinatie. Net voor de finale tussen Barcelona en Manchester United geeft de machine er de brui aan. Little Messi moet met zijn vader de stad in om het apparaat te laten repareren. Daardoor verschuift de vertelling van het kalmere platteland naar het gevaarlijke Bagdad.

Voetbal is het bindmiddel, maar emotie de ware kracht.

Sahim Omar Kalifa laat ons meeleven met Little Messi. Van begin tot eind volgt de regisseur zijn protagonist, als een documentaire die trouw blijft aan het onderwerp. Daarmee toont de filmmaker het belang en de kracht van een interessant hoofdpersonage. Zowel lichamelijk (met verloren been) als mentaal (in een land verscheurd door oorlog) blinkt hij uit.

Via een zeer realistische benadering toont Kalifa een wereld die we ons hier moeilijk kunnen voorstellen. Irak in oorlogstijd krijgt de aandacht die het verdient. Niet de oorlogsvoering, maar wel de gruwelen van de oorlog worden in beeld gebracht, met echte levens die er door beïnvloed worden.

Kalifa brengt cinema zoals deze hoort te zijn. Simpel, aangrijpend en sociaal geëngageerd. Hij stelt een problematiek in vraag die op onderhuidse wijze zijn weg tot bij de kijker weet te vinden. Zonder met de vinger te wijzen naar verantwoordelijken, kijkt hij naar de gevolgen en de wijze waarop een bende jongens en hun leefwereld met een oorlog om gaan. Voetbal is het bindmiddel, maar emotie de ware kracht.

4