Après le silence

Sonam Larcin 2018 België 23 '
Bij het ontvluchten van zijn land moest David de man van wie hij houdt achterlaten. Hij denkt aan hem, aan hun leven daar, aan het verschil dat ze probeerden te verbergen.

Bio Regisseur

Cast & crew

Awards & selecties

  • Film Fest Gent 2018
  • Festival dei Popoli Florence 2018
15.10.2018 Sofie Rycken

Mensen ontvluchten hun land niet alleen omdat er een (burger)oorlog woedt. Er zijn er ook tegen wie een persoonlijke oorlog wordt gevoerd. Op veel plaatsen is het namelijk nog altijd levensgevaarlijk om homoseksueel te zijn. Gelukkig zijn er ook landen waar “vervolging wegens seksuele geaardheid en genderidentiteit” een geldige reden is om asiel aan te vragen. De Brusselse regisseur Sonam Larcin maakte een sober portret van één man die zo in België belandde.

De stille scènes, waarin vooral de tijd wordt gedood, baden in prachtig licht.

Er komt een brief toe in het opvangcentrum. David is uitgenodigd om zijn verhaal te komen doen in het ‘Commissariat’ bij Brussel Noord. Op zich geen slecht nieuws, alleen klinkt dat makkelijker dan het is. Wat hij jaren angstvallig stil heeft proberen te houden, wat enkel kon plaatsvinden ‘s nachts in bars en hotels, moet hij nu op tafel leggen bij een wildvreemde ambtenaar. Tot in de details. Wanneer wist hij het? Hoe is het begonnen? Hoeveel partners heeft hij al gehad? Wat voor mannen waren dat dan?

In een eerste lange scène zit je als kijker David letterlijk op de huid: in een weinig verbloemende close-up vertelt hij met een terneergeslagen blik hoe het moeilijke gesprek verliep. Kort daarna zie je hem kijken naar een aangrijpende scène uit de film ‘A Single Man’ van Tom Ford. Een vriendin (Julianne Moore) vraagt aan het homoseksuele hoofdpersonage George (Colin Firth) of zijn 16 jaar lange relatie met de recent overleden Jim geen substituut was voor iets anders, voor een “echte relatie”. Verontwaardigd bijt George van zich af. Een mooie meta-omweg om Davids gemis – zijn partner kwam niet mee naar Europa – aan te raken.

In een tweede lange close-up vertelt David meer over zijn leven vroeger. Angst, politiegeweld, vernederingen. Een groot contrast met wat volgt: een avondje uit in een homobar in centrum Brussel. David zegt weinig, maar je ziet hem worstelen met zijn nieuwe realiteit. Deze vrijheid voelt onwennig en het lijkt alsof hij er nog niet echt in durft te geloven. Mag hij dansen? Flirten? Zich amuseren, zonder zich schuldig te voelen?

De Belgische componist Rafaël Leloup – die ook al de soundtrack verzorgde van Larcins vorige kortfilm ‘Tristan’ – zorgt voor een pure, poëtische ondertoon. Hoewel David veel aan het woord is in deze film, wordt er nog meer gezegd tussen de regels door. De stille scènes, waarin hij vooral de tijd doodt, baden in prachtig licht.

Tussen alle ongenuanceerde retoriek over vluchtelingen werd alvast één verhaal met veel respect en weinig franjes gecapteerd.

2