The Ape Man

Pieter Vandenabeele 2017 België 11 '
Een klein, klunzig mannetje woont op de bovenste verdieping van een wolkenkrabber. Overdag is hij vuilnisman, ’s avonds vult hij zijn tijd met het kijken van Tarzanfilms én dagdromen op zijn weelderig dakterras.

Bio Regisseur

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2017
30.11.2017 Sofie Rycken

Pieter Vandenabeele scoorde in 2015 al met zijn afstudeerfilm 'Hondenleven' over een intelligente blauwe hond die zich elke dag alleen moet bezighouden in een leeg appartement. Ook 'The Ape Man' speelt zich af op een bijzonder appartement in de stadsjungle. Van Animal Tank - het productiehuis dat ook 'Wildebeest' mogelijk maakte - komt dit licht absurde verhaal, zonder dialoog, over een antiheld met een levendige fantasie.

'The Ape Man' is een 2D-animatiefilm, waarin computer-geanimeerde personages zich bewegen tegen achtergronden die heel fijn klassiek en digitaal tekenwerk mixen. De film start midden in een spannende achtervolgingsscène waarin een jonge vrouw bang door de jungle rent. Geen moment te vroeg duikt een afgetrainde Tarzan op om haar in veiligheid te brengen. Een klassieke filmscène. De toeschouwer - een klein, bolrond mannetje met een vuurrode baard - juicht voor zijn televisie.

Zijn appartement is één grote hommage aan Tarzan: overal hangen posters, hij heeft alle films op cassette en zijn dakterras is herschapen in een groene oase. Een broodnodig tegengif voor zijn geestdodende job: hij rijdt rond in een wagentje om stinkende, vaak gescheurde vuilzakken op te halen in grimmige achterbuurten. Hij (Jelle De Beule) wil net als Tarzan een bevende jonkvrouw redden en zijn buurvrouw (Karlijn Sileghem) lijkt de ideale kandidaat. Hij heeft haar nog nooit gezien, maar hoort haar kreetjes dagelijks doorheen de muur.

Het verhaal is gebaseerd op het beeldverhaal De Amateur dat Pieter in 2012 tekende. Het is heerlijk om te zien hoe het knullige maar oersympathieke hoofdpersonage langzaamaan zelfvertrouwen tankt en zijn innerlijke Tarzan laat ontluiken. Zijn grauwe, demoraliserende dagtaak staat in schril contrast met de prachtige, kleurrijke plantenwereld waarin hij thuis en in zijn fantasie onderduikt. Op een manier heeft hij alles net heel mooi voor elkaar. En geef hem eens ongelijk. Je kan ongelukkig zijn over je situatie of er het beste van maken - en dat punt wordt nog eens stevig onderlijnd in de slotscène.

2