Anamesa

Julian Schwandner 2021 België 18 '
Een sfeervolle weergave van de connectie die de drie vrienden Maria, Markos en Julian delen met hetzelfde eiland in Griekenland. Door terug te blikken op hun opvoeding daar, hun bezoekjes en hun verhuis scheppen ze een mooi beeld van hun beleving van het eiland. Dit kan echter niet zonder zich ook wat vragen te stellen.

Bio Regisseur

Cast & crew

Awards & selecties

  • Kortfilmfestival Leuven 2021
07.12.2021 Sarah Skoric

Do you think you are ever going back?”: Het is maar een van de weinige zinnen of vragen die we horen in de vooral woordeloze documentaire ‘Anamesa’ van Julian Schwandner.

Het hoofdpersonage is tevens de setting: een onbenoemd Grieks eiland waar meerdere mensen samenkomen. Drie daarvan zijn filmmaker Julian, danser Maria en Markos. Julian en Maria lijken tijdelijk te vertoeven op het eiland, in verscheidene episodes. Ze komen er tot rust en zoeken er inspiratie, als een soort uitgepuurde artistieke safe space. Markos, die op het eiland lijkt opgegroeid, wil er vooral weg. Wat hen bindt is een hunkeren naar de zomer, of de melancholie dat het einde van de zomer ook weer een einde aan hun samenzijn betekent.

Schwandner manoeuvreert tussen de mensen, als een grootst gemene deler.

‘Anamesa’, Grieks voor ‘in between’ of ‘tussen’, is een introverte documentaire, een visueel dagboek. De plek staat symbool voor transitie, een in-between-land; tussen water en vasteland, tussen rust en actie, tussen identiteit en vrijheid. Schwandner capteert momenten van verbinding tussen de personen die op deze plek resideren en trekt ook parallellen: van de lichaamscontrole van Maria tijdens een fysieke oefening naar de gekalibreerde gevechtsbewegingen van Markos. Zelf manoeuvreert Schwandner tussen de mensen, als een grootst gemene deler.

Wat we niet echt te weten komen is wat de filmmaker bedoelt met dat zijn vader hem weinig gaf, maar wel deze plek. Is het een plaats waar hij, net als Maria, al sinds lange tijd komt? Of is het een habitat die hij nu zelf onderhoudt en openstelt voor anderen? En wat met de archiefbeelden van opgravingen? In dat opzicht blijft Schwanders werk wat doelloos hangen in de beelden en sferen van het mooie, zomerse, verbindende, vrije samenzijn — zonder ons echt meer inzicht te geven in gevoelens en vragen, of antwoorden op te werpen.