play

All cats are grey in the dark

Lasse Linder 2019 Zwitserland 18 '
Christian noemt zichzelf Catman. Hij leeft onafscheidelijk samen met zijn twee katten Marmelade en Katjuscha.
Top Docs

Cast & crew

Awards & selecties

  • European Film Award 2020
  • Locarno 2019
  • Best Short Film TIFF 2019
  • Festival du nouveau cinéma (FNC) 2019
  • Uppsala 2019
  • IDFA 2019
  • Bogoshorts 2019
  • London Short Film Festival 2020
  • Kortfilm.be-avond 2020
  • + meer dan 50 festivalselecties
02.02.2021 Sarah Skoric

Hoe een recensie schrijven over een film waarvan je het intrinsiek niet eens bent met de inhoud en perceptie (en andere reviews), maar verder geen opmerkingen hebt over esthetiek, cameravoering of opbouw? Met ‘All cats are grey in the dark’ brengt Lasse Linder het verhaal van Christian, een eerder eenzame man die zijn appartement deelt met de twee raskatten Marmelade en Katjuscha.

Op het eerste zicht lijkt dat schattig: wie wil nu geen film over katten zien? Christians hele leven staat in het teken van zijn poezen, knusheid verzekerd. Tegelijk wringt er iets, want het hoofdpersonage van deze documentaire is kil, en komt eerder apathisch dan sympathiek over. Het is moeilijk affineren met de excentrieke Christian, die de hoofdrol lijkt te willen spelen in zijn eigen film. De momenten dat hij zijn katten liefkoost, voelen geacteerd aan — bijna té liefdevol, op het gênante af. Zoals wanneer een van de katten zwanger is en hij zichzelf de “father-to-be” noemt. Wie op het gestileerde kader en de positie van de camera let, kan hier de authenticiteit in vraag stellen.

In vele opzichten is de verhouding tussen Christian en zijn katten ethisch niet te verantwoorden.

Daar wringt het schoentje, want wat opzoekingswerk online laat verstaan dat de overgrote meerderheid van wie de film zag dit aandoenlijk en schattig vindt. De kritieken zijn lovend. Zo wordt de film door The New York Times uitgelicht als “a reminder that families are whatever we make them out to be. All that defines them is love.” Mee eens in andere gevallen, maar de verhouding die Christian hier tegenover zijn ‘familieleden’ heeft is eigenlijk bijna een van slavendrijver: hij neemt zijn katten overal mee naartoe — naar de supermarkt, skipiste — omdat hij dat wil (niet zij). Tegelijk kijkt hij als een fokker naar zijn broodwinning. Marmelade en Katyusha zijn namelijk niet gesteriliseerd en worden in de documentaire bezwangerd met het oog op verkoop van de kittens. Zeer lucratief voor Christian: één kitten levert makkelijk tweeduizend euro op. Na één worp heeft hij er ineens vier.

Het gaat bovendien over Schotse vouwoorkatten, een soort waarvan het fokken in sommige landen verboden is (in Vlaanderen sinds januari 2021). De beestjes worden gefokt specifiek voor hun oortjes: schattig, maar ze kampen erdoor wel met genetische gezondheidsproblemen. Vergelijkbaar met de kortademige mopshonden. In vele opzichten is de verhouding tussen Christian en zijn katten daarom ethisch niet te verantwoorden. Linder had dit als regisseur en observator meer in vraag kunnen stellen, of op z’n minst nuanceren.

‘All cats are grey in the dark’ werd, na tal van prijzen en selecties wereldwijd, tot Beste Kortfilm gekroond door de European Film Academy. Prima gemaakt: mooie, intieme long shots, en een kalme cameravoering. Ethisch bezorgt het ons echter wel wat grijze haren.