+6 Gain

Jorn Plucieniczak 2019 België 26 '
Symen en Sam proberen de tijd te verdrijven in de monotonie van een postindustriële voorstad. Ze lijken zich te bewegen doorheen een eeuwige schemerzone, omringd door een onzichtbare aanwezigheid van hardcore muziek.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Visions du Réel 2019
  • Breedbeeld 2020
  • Sheffield International Documentary Festival 2019
10.11.2020 Carmen van Cauwenbergh

Hardcore is de max! We gooien het maar in de groep. Het vaak monotone, gortdroge gedreun is misschien niet voor iedereen weggelegd, maar voor liefhebbers is het een ultieme vorm van escapisme. Een zenmoment, zowaar. De four to the floor beat is een genadeloze pletwals van allesoverheersende intensiteit waar je je enkel moedwillig aan kan overgeven.

Twee vrienden leven van feestje naar feestje. De tijd ertussen wordt opgevuld met gamen, muziek luisteren in de auto en praten over de afgelopen of nog toekomstige party. De dagdagelijkse realiteit ontvluchten ze liever, die is niet aan hen besteed. Bevreemdend wel om in coronatijden naar een film over het uitgaansleven te kijken. De huidige realiteit geeft ongepland een extra zonderlinge dimensie aan het geheel.

Muziekroes tot audiovisuele kunst verheven.

Jorn Plucieniczaks aanpak bezorgt dit schijnbaar lege bestaan iets poëtisch, magisch zelfs. Het prachtige openingsbeeld dringt met oogverblindende kleuren als een warm dekentje het brein binnen, en trekt ons zo via een ademende boom de ravescene in. Wanneer later beide vrienden in de auto naar muziek luisteren, kleurt de achtergrond volledig rood waardoor we ons op een andere planeet wanen. Het kleurenpallet en de totale beeldvoering zijn even intens als de muziek — dat gevoel trekt Plucieniczak door tot de eindgeneriek, , waar de letters vanuit een wazige brij worden gevormd. Alsof je net een gigantische dreun tegen je hoofd hebt gekregen en je zintuigen zich nog even moeten bijstellen.

Weinig dialogen in ‘+6 Gain’ (wat in technische termen zoveel betekent als “alle registers open”), maar de gesprekken zijn wel herkenbaar. Zo gaat het over het zwarte gat dat toeslaat na dagenlang verslijten op een muziekfestival — hoe dikwijls hebben we zelf al niet lamgeslagen op de zetel gelegen? Niks kon de festivalbeleving evenaren.

Plucieniczak weet in zijn Sint-Lukas Brussel-afstudeerfilm de wereld van deze muzieksubcultuur treffend te vatten. Samen met cameraman Grimm Vandekerckhove — zie ander straf werk bij ‘Guest’, ‘Perfect Darkness’, ‘Saint Hubert’ — verheft hij de muziekroes tot audiovisuele kunst. Bijna zo goed als het feesten zelf.

3