2055

Wouter Bouvijn 2021 België 10 '
Een man leeft al 40 jaar in een instituut dat de mogelijkheid biedt uit eigen wil in isolement te leven. De deur naar het zonlicht kan hij vrijwillig openen. Op een dag wordt hij verrast door een reparateur aan de andere kant van het glas, hij komt de telefoons aan de wand nakijken.

Tags

18.01.2021 Jannes Callens

Als jonge filmmaker zette Wouter Bouvijn zich al in 2012 op de kaart met ‘Tweesprong’: Beste Debuut op Kortfilmfestival Leuven, een Ensor en bronzen Student Academy Award legden de lat voor zijn verdere carrière meteen hoog. Wie toen nog niet overtuigd was, gaf hij vorig jaar lik op stuk met de Vlaamse topserie ‘De Twaalf’ — de meeslepende rechtbankreeks liet zelfs Ricky Gervais niet onberoerd. Na een cameo in die andere topreeks ‘Albatros’, als “de knappe Waal”, zijn we blij Bouvijn terug achter de camera te zien.

De ondertussen 34-jarige regisseur geeft een eigen draai aan de enige constante in de coronabestendige ‘Lockdown’-reeks. In ‘2055’ is het decor namelijk geen bezoekersruimte van een gevangenis, wel van een isolatie-instituut. Een duidende pancarte leidt in: “In een fictief België bestaat de mogelijkheid om vrijwillig in isolement te leven. Het instituut zorgt ervoor dat je geen contact meer hebt met de buitenwereld. Beperkt bezoek is echter wel toegestaan. Op elk moment kan je jouw vrijheid hernemen.” De actuele link met de situatie waarin veel mensen zich sinds maart 2020 in bevinden, is zo klaar als een klontje. Al zal zijn film in de toekomst even relevant blijven, want ‘2055’ blinkt uit in tijdloze poëtische beeldspraak.

Gaandeweg werpt Bouvijn de kijker puzzelstukjes toe, die op verschillende manieren een geheel kunnen vormen. Leg gerust je eigen versie.

Peter Gorissen kruipt in de huid van een man die veertig jaar geleden zijn vrouw en drie kinderen achterliet, en vrijwillig het isolement opzocht. Het (bedenkelijke) feit dat hij niemand meer verdriet zou doen bij sterfte, blijkt zijn troost. Maar er resten ook geen mensen meer rond hem om verdriet te initiëren. Enkel de digitale stem van de intercom herinnert hem aan zijn mens zijn; hij lacht zich een breuk met de flauwe grapjes en raadseltjes van zijn enige compagnon. Ondertussen vormt routine zijn houvast. Hij schenkt een kopje koffie in en bedankt zichzelf bij gebrek aan een subject om zijn gemanierdheid tentoon te spreiden. Alles noteert hij in een kleine notitieboekje.

De deur naar vrijheid is nooit op slot en blijft voorwerp van zijn verlangende blik. Toch weerstaat hij de verleiding, ondertussen al veertig jaar lang. Wanneer op een dag een technieker aan de overkant van het glas de telefoon komt testen, wordt de man toch tot menselijk contact gedwongen. De impact van deze (al dan niet geplande) ontmoeting is de narratieve motor van dit ambitieuze korte verhaal. Gaandeweg werpt Bouvijn de kijker puzzelstukjes toe, die op verschillende manieren een geheel kunnen vormen. Leg gerust je eigen versie.

Het expressieve gezicht van Gorissen zit gekneld tussen strakke beeldkaders. Bouvijn heeft ongetwijfeld Xavier Dolans meesterwerk ‘Mommy’ gezien, en verheft ook hier de beeldverhouding tot een narratief instrument. De voorspelbaarheid van dit trucje is één van de weinige gimmicks waar je Bouvijn op zal betrappen. De straffe acteerprestaties en de allegorische benadering blijven vooral bij. In amper tien minuten weet ‘2055’ te ontroeren.

'Lockdown' is een reeks van twaalf op zichzelf staande kortverhalen, geregisseerd door dertien verschillende Vlaamse regisseurs. Elke regisseur kreeg één draaidag, op één locatie. Een productie van De Wereldvrede, Lecter Scripted Media & Eén. Met de steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds & Tax Shelter. Naar een idee van Gilles Coulier en Maarten Moerkerke. Bekijk alle kortfilms via VRTNU.

2