Interview

Wannes Destoop schrijft aan eerste langspeelfilm en televisiereeks.

Interview - Wannes Destoop ('Badpakje 46', 'Billy the Bully')

Cannes-winnaar Wannes Destoop over zijn toekomstplannen.
23.06.2017 Jannes Callens

Hoe zou het nog zijn met Wannes Destoop? De Waregemnaar won met zijn 'Badpakje 46' in 2011 de Juryprijs binnen de Officiële Competitie van het filmfestival van Cannes. Zes jaar later maken wij met hem de balans op: hoe gaat het anno 2017 met Wannes en zijn carrière?

Ben je naar het filmfestival van Cannes geweest dit jaar?
Destoop: Neen, vorig jaar wel. Ik heb deze editie wel op de voet gevolgd, maar ik heb voorlopig nog geen enkele film gezien. Dus nu ben ik super benieuwd naar een aantal van de geselecteerde films. Het lijkt alsof de uitreiking van de Gouden Palm aan 'The Square' van Ruben Östlund een compromiskeuze is geweest. Dat scherpt alleen maar mijn nieuwsgierigheid aan. Ook het feit dat Haneke niet in de prijzen valt is opmerkelijk. Zou hij dan echt een mindere film gemaakt hebben? Ook de nieuwe van Lanthimos ('The Killing of a Sacred Deer') wil ik heel graag zien.

Wat vond je van de vorige twee films van Östlund ('Play', 'Turist')?
Destoop: Ik vind Ruben Östlund sowieso een heel straffe filmmaker. Er komt nu heel wat commentaar op 'The Square' als zijnde te pretentieus, maar Östlund is gewoonweg een durver. In 'Turist' heeft hij zich voor bepaalde scènes laten inspireren door banale YouTube-filmpjes. Tja, het is gewoon een heel straffe gast.

Is YouTube voor jou ook al een inspiratiebron geweest?
Destoop: Het komt minder voor dat ik me door YouTube laat inspireren. Het gaat nu misschien heel stom klinken, maar als ik bijvoorbeeld in 'Komen Eten' iemand op een heel speciale manier 'champignons' hoor uitspreken vind ik dat wel leuk om zoiets aan een personage mee te geven.

 


'Badpakje 46' (Wannes Destoop)

 

Je kijkt nog veel TV?
Destoop: Ik probeer sowieso de Vlaamse fictie op de voet te volgen, al is het maar om nieuwe acteurs of actrices te ontdekken. Wanneer het super druk is staat mijn digibox propvol met televisieseries en films die ik moet inhalen. Als ik mijn gedacht mag zeggen: ik vind dat er in Vlaanderen teveel gedraaid wordt. Het is bewezen dat wanneer je meer tijd in een scenario investeert het resultaat beter wordt - dat is gewoon echt zo. Televisiereeksen worden steeds kwalitatiever, maar in Vlaanderen heb ik soms het gevoel dat er te veel bandwerk wordt geleverd en dat er te weinig over nagedacht is.

Blijft het filmfestival van Cannes iets speciaals voor jou?
Destoop: Ja, absoluut. Het blijft gewoonweg het belangrijkste filmfestival ter wereld voor de arthouse cinema. Vorig jaar ben ik samen met collega-regisseur Gilles Coulier (regisseur van kortfilms als 'Ijsland' & 'Mont Blanc', nvdr.) geweest. Het blijft een plezier om terug te gaan. We kennen er ook nog mensen vanuit de tijd dat we met onze kortfilms geselecteerd waren. Het jaar dat ik 'Billy the Bully' had ingezonden en niet geselecteerd was, ben ik niet gegaan. Niets is minder fijn dan er te zijn en te weten dat uw film daar had kunnen staan. Dus ofwel moet je gaan als pure filmtoerist, ofwel wanneer uw film geselecteerd is.

Je gaf in voorgaande interviews meermaals aan dat de juryprijs in Cannes je onzeker heeft gemaakt. Hoe zit het met de onzekerheid?
Destoop: De onzekerheid is voor een deel verdwenen nadat ik 'Billy the Bully' heb gemaakt. Maar ik denk dat iedere maker sowieso onzeker blijft. Iemand die iets creëert en zichzelf niet meer in vraag stelt, is verkeerd bezig. Ik ben wel op een punt gekomen dat ik beter weet wat ik precies wil vertellen en waar ik met mijn creaties naartoe wil. Na de release van 'Badpakje 46' heeft het lang geduurd vooraleer 'Billy the Bully' er was (vier jaar, nvdr.), maar daarna was dat hoofdstuk voor mij afgerond. Ik schrijf nog steeds dingen waaraan ik later twijfel, maar nu ben ik met enkele projecten bezig waarvan ik overtuigd ben dat er veel potentieel in zit.

Heb je het gevoel dat de prijs je op de één of andere manier heeft afgeremd?
Destoop: Neen. Het heeft er wel voor gezorgd dat ik meer ben gaan twijfelen en dat het langer heeft geduurd vooraleer het vervolg er was. Maar dat vind ik op zich geen slechte zaak. Ik heb in tussentijd enorm veel gewerkt op filmsets van andere regisseurs en zo heel wat interessante mensen leren kennen. Iedereen moet zijn eigen parcours kiezen. Ik ben er zeker niet rouwig om dat ik iets langer gewacht heb om met eigen werk naar buiten te komen. Uiteindelijk ben ik heel tevreden met het resultaat van 'Billy the Bully' en dat is het allerbelangrijkste. Als regisseur moet je dingen maken waar je volledig achterstaat.

 


Arthur Dhondt in 'Billy the Bully'.

 

Een korte blik op jouw kortfilmoeuvre ('We Are So Happy', 'Badpakje 46', 'Billy the Bully') leert ons dat je gefascineerd bent door outsiders. Alle kortfilms gaan over iets te mollige kinderen die al dan niet geconfronteerd worden met pestgedrag. Waarom fascineert die thematiek jou?
Destoop: Voor alle duidelijkheid: Billy moest helemaal niet mollig zijn. Arthur Dhondt die Billy speelt stak er gewoon bovenuit in de casting. Je hebt wel gelijk dat ik een fascinatie heb voor de kwetsbare mens.

Er zit heel veel van mezelf in Billy. Enerzijds maakte ik met mijn felle mond andere mensen het leven zuur, waar ik overigens niet trots op ben. Anderzijds werd ik dan ook gepest door jongens die nog een grotere mond hadden dan mij. Voor mij was het essentieel dat het pestgedrag in 'Billy the Bully' niet zwart-wit is. Ik geloof daar gewoon niet in, er is bij pesten altijd een grijze zone. De personages die mij fascineren typeer ik graag als de kleine mens met grote emotie. Ik ga bijvoorbeeld nooit de nieuwe Star Wars maken, of een film over de oorlog in de gazastrook. Geef mij maar verhalen die ik zelf voel en ken.

Je bent voor Canvas een nieuwe televisiereeks 'Albatros' aan het schrijven, samen met Dominique Van Malder die we kennen van het prachtige 'Radio Gaga'. Kan je ons daar iets meer over vertellen?
Destoop: Neen! We zijn nog vollop aan het schrijven. Ik kan alleen prijsgeven dat het geproduceerd wordt door 'De Wereldvrede'.

De Wereldvrede heeft ook zijn schouders gezet onder jouw eerste langspeler 'De Heilige Rosita'. Wat kan je daar al over kwijt?
Destoop: 'De Heilige Rosita' is gebaseerd op een documentaire die ik gemaakt heb tijdens mijn eerste jaar aan het KASK. De opdracht gebood ons een docu te maken over iets in Gent. Mijn keuze viel op het hamburgerkraam aan station Gent-Sint-Pieters. Aangezien ik vaak met de trein vanuit thuisstad Waregem naar Gent kwam, ging ik daar soms langs. Wat mij meteen opviel was dat de bazin van het kraam, Magda, haar vaste klanten onder haar vleugels nam. Van studenten over mensen die daar hun blikje bier kwamen opdrinken tot Rosita. Als je dat hamburgerkraam een dag in gaten houdt, zie je zowel geluk en gezangen ontstaan, alsook pure tristesse in de vorm van eenzaamheid. Mensen met gebrek aan sociaal contact namen hun toevlucht bij Magda.

Zo heb ik Rosita, een welgezette eenzame dame, leren kennen. In het tweede semester van hetzelfde jaar moesten we een filmisch portret maken. Toen heb ik voor Rosita gekozen. Ik heb haar gedurende een aantal maanden gevolgd en ben heel wat te weten gekomen over haar, onder meer dat ze zichzelf prostitueerde. Ze was ook niet altijd even eerlijk jegens Magda, terwijl ze haar vaak uit de nood hielp. Het is een heel interessant en gelaagd personage. Ik heb er altijd al iets meer mee willen doen en dat kan nu in de vorm van een langspeelfilm. Mijn co-scenariste Lies Pauwels (zij speelde de moeder in 'Badpakje 46') kan het heel mooi verwoorden: Rosita slaagt erin het enige kaarsje dat nog brandt in haar leven, zijnde Magda, uit te blazen. Er zit enerzijds heel veel humor in, maar anderzijds snijdt het verhaal wel.

 


'We Are So Happy'

 

Je regisseert soms ook nog reclamefilms. Zie je dat puur als broodwinning of kan je jezelf daarin uitleven?
Destoop: Sommige commerciële opdrachten zijn super leuk. Ik leer daar bovendien heel veel uit. Zo blijf je bezig met regisseren, ook al staat er een klant in je nek te hijgen. Het is gewoon leuk om op de set te staan. De scripts van reclamefilms die ik binnenkrijg zijn vaak erg narratief en met redelijk wat acteerwerk. Ik blijf eigenlijk bezig met verhalen vertellen, zelfs al is het reclame. Twee maanden geleden heb ik voor Ikea Rusland de zomercommercial mogen draaien. Toen heb ik tien dagen in Tel-Aviv verbleven. Dat was gewoon wijs. Ik voelde me eventjes een internationaal regisseur.

Je bent nu constant aan het schrijven, aan de Canvasreeks en aan je langspeler. Verkies je regisseren boven schrijven?
Destoop: Een scenario schrijven zonder het te mogen regisseren, zie ik minder zitten. Tijdens het schrijven beeld ik me in hoe het er zal uitzien. Ik denk dat ik nooit een scenario zal schrijven zonder het te regisseren. Omgekeerd zie ik mezelf wel een film of reeks maken van een scenario geschreven door andere scenaristen.

Je mag uit de Vlaamse crewvijver aan talent kiezen. Wie neem je mee in jouw project?
Destoop: Sowieso werk ik altijd graag samen met cameraman Dries Delputte. Ik heb daar bijna al mijn voorgaand werk mee gedraaid en we begrijpen elkaar bijzonder goed. Voor de montage is het altijd superfijn om met Tom Denoyette te werken. Hij heeft ook zowel 'Badpakje 46' als 'Billy the Bully' gemonteerd en uitstekend werk geleverd bij 'Cargo' van Gilles Coulier. Op vlak van crew ben ik eigenlijk erg loyaal. Het is gewoon fijn om met mensen te werken waarvan je weet dat ze goed zijn in hun vak. Kostuumontwerper Judith Van Herck is ook zo iemand. Senjan Jansen voor de geluidsafwerking mag ik ook niet vergeten.

Er staat ook nog iets op stapel met Gilles Coulier en Wouter Bouvijn?
Destoop: Ja, maar daar is het nog veel te vroeg voor om iets over te zeggen. Wij zijn naast collega’s ook goeie vrienden. Het gebeurt dus nooit dat wij op café zitten en dat er niet over ons werk wordt gepraat. We zijn bovendien erg streng voor elkaar en volgen elkaars projecten op. We kunnen op een eerlijke manier zeggen of we het goed vinden of niet. Onze ego’s lijden daar niet onder.

Coverfoto © Kris Dewitte