Interview

"Een filmrol voor een jonge black van begin de twintig? Kandidaten genoeg."

De jonge Kameroense Belg Frank Onana viel ons op in enkele bekroonde kortfilms. Een gesprek over zijn verdere plannen en dromen.
16.06.2020 Jan Sulmont

Nauwelijks 21, geen formele toneelopleiding, en toch speelde Frank Onana al in erg diverse langspeelfilms als ‘Le jeune Ahmed’ van Jean-Pierre en Luc Dardenne of de harde actiefilm ‘La Terre et le Sang’ (‘Earth & Blood’ op Netflix). Regisseurs zoomen blijkbaar vaak in op zijn ogen. Die van een killer onder een bivakmuts, of die van een scherpschutter op een voetbalveld.

Na een opgemerkte passage in de bekroonde kortfilm ‘Sons of no one’ (Hans Vannetelbosch) kaapte Onana met zijn hoofdrol in ‘Forfait’ (Rémi Quodbach) in 2019 zelf twee acteerprijsjes weg, op kleine festivalletjes maar wel in Hollywood en Parijs. Ondertussen heeft hij een agent in de Franse hoofdstad en behoorlijk wat projecten op stapel. Daar horen we nog van. Wat is deze Kameroense leeuw nog zoal van plan?

Onana: Op dit eigenste moment, studeren! Ik zit in mijn eerste jaar bestuurskunde aan de UCL en de examens komen eraan. Plus, door het COVID-19 virus wordt er weinig gefilmd. Later wil ik naar Londen of de Verenigde Staten, mijn Engels verbeteren en andere filmhorizonten verkennen. De eerste jaren wil wel ik nog in België blijven, ik heb hier ook nog veel te bewijzen.

Toch heb je ondertussen een agente in Parijs?
Onana: Ja, klopt. Toen ik een acteerprijs won in Parijs met ‘Forfait’ kwam een vrouw van een agentschap op me af. Zij vertegenwoordigen me nu, maar het is niet alsof ik nu zomaar rollen krijg aangeboden. Er zijn zoveel acteurs die het willen maken, zeker in Parijs. Een filmrol voor een jonge black van begin de twintig? Kandidaten genoeg. Dat gezegd zijnde, als ze me voor castings uitnodigen, dan ga ik natuurlijk.

 


© Frank Onana

 

Hoe komt een jongen uit Kameroen op de rode loper van Cannes terecht?
Onana: Ik ben geboren in Douala, de grootste stad van Kameroen. Ik woonde daar tot mijn tiende, en nu ben ik tien jaar in België. Fifty-fifty! Ik woonde eerst in Brussel met mijn moeder, nu wonen we in Mons. Ze werd bang door de aanslagen in 2016.

Ik was vijftien of zestien jaar oud en wou absoluut acteur worden. Op de website Cinevox zag ik een casting call voor de film ‘Je suis resté dans les bois’. Ik heb toen niet eens gemaild, ik ben er gewoon naartoe gegaan en werd gekozen. Regisseur Michael Bier runt ook een castingbureau (dat o.a. meewerkte aan Michael Roskams Le fidèle, nvdr) en dat opende weer nieuwe deuren. Daarna kreeg ik een klein rolletje in ‘La Trêve’, de RTBF-reeks die ondertussen op Netflix staat. Twee jaar later stond ik op de Croisette.

Onder de vleugels van Jean-Pierre en Luc Dardenne.
Onana: Ongelofelijk hé. Het hele team van ‘Le jeune Ahmed’ kwam samen in Cannes. Wat een droom om daar op het festival te staan. Het was sowieso ook een droom om met de Dardennes te werken. Let op, ze zijn nogal veeleisend. Ze hechten heel veel belang aan de acteurs en brengen veel tijd met ons door om uit te leggen wat ze verwachten en wat ze echt willen. Vooral Luc praat veel met de acteurs. Dat is super, iedereen weet precies wat hij of zij moet doen. Ik was behoorlijk onder de indruk.

De kortfilms ‘Forfait’ en ‘Sons of No One’ zijn net zoals ‘Le jeune Ahmed’ naturalistisch van stijl. Is dat iets wat je aantrekt?
Onana: Ja! Je kan er heel veel emoties in overbrengen. Ik voel me goed in mijn vel op dat soort sets. Als kijker zie je de nauwkeurigheden van het spel van de acteur. Ik vind het leuk om hele golf van emoties over te brengen als er mensen kijken. Ik houd ook van fysieke rollen.

Je laatste wapenfeit is een heel ander soort film?
Onana: Ha, de Netflix-film ‘Earth and Blood’ van Julien Leclercq. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Wat een budget. Wapens, een helikopter, bloed, explosies! Ik heb tien dagen gedraaid, vaak in de gietende regen — valse regen, natuurlijk. Maar er zijn veel scènes geknipt. Uiteindelijk overval ik in de openingsscène een politiekantoor maar leg ik het loodje nog voor de openingstitels. (lacht) Een andere film die nog moet uitkomen is ‘Madeleine Collins’ van regisseur Antoine Barraud. Een speaking part jazeker, ik mocht acteren tegenover Virginie Efira (‘Les Barons’, ‘Elle’, ‘Victoria’), maar meer mag ik daarover nog niet vertellen. Of toch: we hadden opnames in de opera van Rijsel. Die was helemaal leeggemaakt voor de film. Wat een architectuur!

 


Met de gebroeders Dardenne in Cannes

 

Heb je nog zin in Belgische kortfilms?
Onana: Tuurlijk. Ik vind de Vlaamse film ook erg interessant. Taalbarrières doorbreken is belangrijk voor mij. De Belgische cinema is erg rijk, in Vlaanderen en in Wallonië. Ik schrijf nu trouwens met de tweetalige regisseur Rémi Quodbach (‘Forfait’) aan een eigen film. Misschien kunnen we die samen regisseren, wie weet.

Succes! Mogen we nog je absolute droomprojecten kennen?
Onana: Een film waarin ik kan breakdansen, of trap of hip hop dansen. Ik dans al mijn hele leven. Als kind wou ik Michael Jackson worden. In Kameroen danste de hele familie. On danse pour oublier. In België ben ik blijven dansen, maar nooit in professionele rollen. Maar ik heb nog andere dromen: een historische film in de Verenigde Staten, een historische film in België ook. En werken met Spike Lee!

'Forfait' is te zien op La Trois op 17 juni 2020 om 22h30.

Coverfoto © 'Sons of no one' (Hans Vannetelbosch)