Verslag

Lichting 2020: RITCS

Een aantal RITCS-afstudeerfilms kende ondertussen een mooie start van hun festivalparcours.
Lichting 2020
18.03.2021 Kortfilm.be-redactie

Het vreemde jaar 2020 deed ook de filmscholen in het haar krabben. Aan het RITCS in Brussel studeerden daardoor geen studenten Documentaire af, maar de fictie- en animatiefilmers houden de eer van de Brusselse filmschool hoog.

Een deel van deze lichting vond ondertussen al een weg naar het bredere publiek. Zo ging ‘Versailles’ (20’) van Hyun Lories tijdens Film Fest Gent met de prijs van het publiek naar huis, twee maand voor het opstrijken van een VAF Wildcard ter waarde van €60 000. Zijn klasgenoot Petronella van der Hallen was er ook bij in Gent & Leuven en kreeg voor haar straffe afstudeerfilm ‘O’ een speciale vermelding van diezelfde Wildcardjury.

Lieve’ van Vincent Groos ging in 2019 al in première tijdens Kortfilmfestival Leuven en was ondertussen ook via Canvas al te zien. ‘Old Born’ van Jordan De Deken en ‘Wildflowers: The Children of Never’ van Ammen S. Ogedengbe zaten eind vorig jaar in Leuven in competitie. Die laatste werd daar bekroond met de prijs voor het Beste Debuut.

 


'O'

 

Een mooie start dus voor enkele opvallende afstudeerfilms. Ook Christophoros Papadacis studeerde in 2020 af. Zijn ‘Monoskia’ (18’) is een raadselachtig onderzoek in zwart-wit. Gevangenen proberen met een soort zelfverhoor de redenen voor hun gevangenschap te ontrafelen en de slechte behandeling in de gevangenis aan te kaarten. De warme stem van Koen Van der Sande weet het mysterie hoog te houden. (yi)

Cato Van Passels ‘Over de dood’ (18’) doet je gemoedelijk nadenken over sterfelijkheid. Op de begrafenis van het hoofdpersonage wordt hij terug naar het begin van zijn leven gekatapulteerd en maakt hij een reis van zijn kindertijd tot de dood. Wat deze afstudeerfilm zo bijzonder maakt, is dat de drie generaties van de protagonist tegelijkertijd aanwezig zijn op de hoogtepunten van diens leven. (yi)

Dementie is een lelijk beestje, maakt Stijn Van Kerkhoven duidelijk. ‘Na de regen’ (16’) is een intiem portret van een gepensioneerde vrouw wiens man langzaam aftakelt, met een sterke Chris Lomme nog eens in een hoofdrol. Een volwassen thema voor een jonge filmmaker: verfrissend om te zien hoe Van Kerkhoven erin slaagt de verwoestende ziekte op poëtische wijze aan de buitenwereld te tonen. (md)

Met de zwarte komedie ‘Lars’ (21’) zoekt Walt Bladt de absurditeit op. Het titelpersonage, een golfbalduiker voor een prestigieuze golfclub, leidt een vreemd leven. Wanneer hij niet op zoek is naar gezonken golfballetjes, spendeert hij zijn vrije tijd met zijn al even vreemde moeder die permanent aan haar beeldscherm gekluisterd zit. Maar wanneer zijn leven uiteen dreigt te vallen, komt de absurditeit pas echt naar boven. Hoewel de film noch kop noch staart heeft (en waarschijnlijk is dat de bedoeling), zijn er enkele hilarische schaterlachmomenten. (md)

 


'Monoskia'

 

Met ‘Offbeat’ (19’) daagt Charlotte Zweers de kijker uit. Twee jonge bandleden gaan samen in hun repetitieruimte door een surrealistische ervaring van hun omgeving, elkaar en zichzelf. Tijd wordt een relatief begrip en de grenzen tussen werkelijkheid en innerlijkheid vervagen. Ze vinden en verliezen elkaar telkens weer, via kanalen die uiteindelijk allemaal ontoereikend zijn en in een ruimte die vroeger een veel luguberder doel diende. Een experimentele film over chaos in het hoofd. (jd)

De twee jonge kinderen Elijah en Jef hebben elkaar gevonden in het internaat waar ze verblijven, dat lijkt te zijn blijven steken in de vorige eeuw. In hun vrije tijd brengen ze hun fantasie tot uiting in een klein boekje dat ze delen. Wat ze delen weten alleen zij. De relatie tussen beide verandert echter wanneer hun dagboek wordt ontdekt. Michiel Venmans schept in ‘DIEKAT’ (22’) een mysterieuze sfeer, en dat voornamelijk via stilzwijgende blikken, een grijsblauw kleurenpalet en elegant camerawerk. Show, don’t tell. (jd)

Animatie

In de gewetenloze en grijs getinte komedie ‘Tot de dood ons scheidt’ (6’) blijft een man zijn wijlen echtgenote alles aanbieden. Dat de overleden Angèle ondertussen geen kick meer geeft, interesseert hem hoegenaamd niet – of beter: dat ze niet kán tegenwerken, vindt hij erg geruststellend. Naast een portie humor geeft Vermeir een belangrijke levensles mee: carpe diem, al pluk je ‘m dood. (yi)

De Nederlandse Nicole ten Cate vraagt met ‘Noah’(5’) aandacht voor de gevoelens van kinderen van gescheiden ouders. Daarvoor vertrekt ze vanuit haar eigen ervaringen. Haar film maakt duidelijk dat kinderen zich snel verantwoordelijk voelen voor het gedrag van hun ouders. Zonder omwegen toont ten Cate via een eenvoudig verhaal de impact hiervan. Stof tot nadenken. (cv)

 


'Blanco'

 

Een zakenman op doorreis heeft een pasfoto nodig en laat die onderweg snel nemen in een fotohokje. Tot zijn grote verbazing is het resultaat blanco. Die verrassing slaat om in verontwaardiging en uiteindelijk kwaadheid wanneer hij zijn foto wél op tal van andere plaatsen ziet opduiken: op een reclamebord, in tijdschriften… Bjarne Huysmans levert met het subtiel humoristische ‘Blanco’ (4’) een fijne, in aardekleuren gedompelde kortfilm af die een schertsende kijk biedt op privacy, zelfbeschikking en regelgeving. (jd)

In Maike Van Bruwaene’s ‘Castlegirl’ (7’) ten slotte volgen we de fantasierijke trip van een meisje (gespeeld door Van Bruwaene zelf) wanneer ze een wandeling door het bos maakt. De film combineert live-action beelden met een kleurrijke en psychedelische animatiestijl, wat zorgt voor een levendig en sierlijk karakter. (md)

Niet besproken in dit verslag: ‘Chance’ (Piete, Frère)

Tekst: Carmen Van Cauwenbergh (cv), Matthias De Bondt (md), Jana Dejonghe (jd) & Youness Iken (yi)
Coverfoto © ‘Versailles’ (Hyun Lories)