Verslag

Lichting 2018: Sint-Lukas Brussel

Knappe arthousefilms bij de afstudeerwerken van de lichting 2017-2018.
Lichting 2018
06.10.2018 Kortfilm.be-redactie

De Brusselse vestiging van Sint-Lukas bewijst ook dit jaar haar broedplek voor interessante filmauteurs. Met laureaten zoals Fien Troch, Bas Devos & Maaike Neuville – overigens promotors van enkele onderstaande eindwerken – heeft de filmschool doorheen de jaren een zekere arthouse-status verworven. Dat bewijst ook opnieuw de lichting afstuderende cineasten van 2017-2018.

Geen animatie-opleiding bij Sint-Lukas Brussel, wel regisseurs die hun werk laten balanceren tussen documentaire en fictie. Sommigen kiezen resoluut een kant, anderen blijven ergens in het midden hangen.

Met ‘Mushkila’ (23’) trekt Andrea Alexandridis naar de vrouwenafdeling van een vluchtelingencentrum. Met een nuchtere blik filmt ze de inwoners en de manier waarop ze samenwonen en samenleven, desondanks hun erg verschillende achtergronden, persoonlijkheden en taal. Met haar afstudeerwerk brengt Alexandridis een sterk, observerend docuportret over ontheemde vrouwen van overal die bij elkaar een thuis vinden. (jd)

In ‘A Collection of Hours’ (25’) observeert Florinda Ciucio dan weer het doen en laten van enkele Bulgaarse seizoenarbeiders bij een Belgische fruitteler. Gedurende zes weken plukken ze kersen, zes dagen per week. De film opent dan ook met hen werkend, een knap hoog beeld met boomtoppen en daarin verstopte mannen op vervaarlijk balancerende ladders. Maar meer tijd besteedt Ciucio aan de uren nà het werk. In het bosklas-achtig, koude stenen gebouw met koer valt dan ook weinig te beleven. Ciucio plant de camera neer in de omkleedruimte, even in de slaapkamers met stapelbedden, en vaak aan een soort van transit-bankje waar individuen elkaar afwisselen in het roken of uitdoen van sokken.

De gesprekken die de arbeiders onderling hebben zijn veeleer stroef, erg bewust van de camera die alles observeert. Ciucio lijkt dit stroeve net op te zoeken, ze lijkt te wachten tot er iets gebeurt – maar weet ook dat er niet veel zal gebeuren. 'A Collection of Hours' duurt dan ook letterlijk een aantal minuten die aanvoelen als een aantal uren. Bewust; net zoals de tijd voor de Bulgaarse plukkers daar ook erg traag vooruit tikt. (ss)

 


'A Collection of Hours' (Florinda Ciucio)

 

Bo Vloors zoekt in haar afstudeerwerk ‘Morgen’ (15’) de onbezorgde leefwereld van kinderen op en lever daarmee een bijzonder vrolijkmakend document af, zonder daarmee per se humor na te streven. Opnieuw is deze film een niet-narratieve, observerende blik op het leven, die je terugbrengt naar tijden van boomklimmen en waterspelletjes. Vooral de blikken van de kinderen, helemaal gefocust op hun spel, zijn een plezier om naar te kijken. (jd)

“Een grillige nacht” is de titel van Backus’ afstudeerwerk en exact wat je zestien minuten lang voorgeschoteld krijgt. Backus keert op de kop af zestig jaar na Expo ’58 terug naar het park van Laken. De gebouwen van toen zijn grotendeels verdwenen, maar 'Une nuit capricieuse' (30’) observeert gedurende één nacht - een grillige nacht dus – wat achterblijft: de claustrofobisch donkere plekjes in het park. Van schemering – de avond valt – tot putje nacht: Backus en camera zijn voyeurs, de shots lang – met vaak een al even lange, trage zoom - en de beelden bewust grof en onduidelijk.

'Une nuit capricieuse' schippert tussen experimentele fictie en experimentele documentaire – met een filmmaker die durft spelen met zijn beeld, geluid en observaties. (ss)

Op de crowdfundingpagina van Matthew Noydens’ afstudeerwerk ‘Het Moment’ (25’) lezen we hetvolgende: “Ge moet het feest verlaten als het op zijn hoogtepunt komt. En dat moment wil ik koesteren.”

Noydens stelt ons in zijn film voor aan het gezin Postelmans, dat het allemaal voor elkaar heeft: een mooi huis, een goede job, een lieve dochter, een goede familievriend. Net daarom besluit vader Dirk dat het mooi geweest is en schakelt hij een zelfmoordinstructeur in, met wie hij zijn dood en alles daarrond regelt. De jonge regisseur deed voor dit eindwerk beroep op de acteurs van het Antwerpse theatergezelschap De Roovers, en zet een nette, mooi afgewerkte film neer. Op de tonen van Tomaso Albinoni’s prachtige Adagio in G Klein, is dit een typisch Vlaamse tragikomedie met in haar zwarte humor een Scandinavisch trekje. (jd)

 


'Het Moment' (Matthew Noydens)

 

Geen stemmen, slechts een minimum aan geluid en beweging, lange quasi stilstaande beelden in een weinig gesatureerd, vierkant kader. En dan een stuk of vijftig tinten groen. Dat is de esthetische saus waarmee filmmaker Marnik A. Boekaerts zijn afstudeerwerk 'Les soldats morts-vivants' (16’) overgoot. Boekaerts portretteert in deze aaneenschakeling van verschillende tableaux vivants soldaten van diverse pluimage en uit verschillende tijdperken, liggend in het gras of leunend tegen een canvastent. Allen lijken ze te slapen, net te ontwaken, of iets daartussenin.

'Les soldats morts-vivants' kan je letterlijk vertalen naar ‘de ondode soldaten’, en met ondood wordt dan weer “een fictieve toestand’ bedoeld, “waarin een mens of ander wezen terechtkomt als hij/het is gestorven, maar teruggehaald is uit de dood”. Aldus dr. Wikipedia. Zijn de soldaten in deze film dan ondood als in zombie, of eerder als in geest of bestaat er dan nog een ander soort ondood? Het maakt niet echt uit, want 'Les soldats morts-vivants' bouwt vooral op de stilistische nauwkeurigheid en mooie kaders, die het (mode-)fotografische oog van Boekaerts (check Tumblr) verraden. (ss)

De korte inhoud van Vanessa del Campo’s afstudeerwerk kondigt aan: “Astronauts in the desert of Oman. Or is it Mars? Bedouins, spaceships, desertships, two young girls passionate about space, and a lost film director reflecting on decisions and fears in this big Universe, and on the relation between exploration, nomadism and freedom.” Het mag gezegd dat Del Campo vanuit haar verloren gevoel een bijzonder originele film tevoorschijn weet te halen. Woestijnlandschappen op aarde linken aan dat van de planeet Mars mag dan wel niet zo’n bijzonder idee lijken, toch brengt de regisseuse de relatie tussen de twee op die manier in beeld dat je toch vaak verwonderd naar het scherm zit te turen.

Daarrond bouwt ze in ‘Mars, Oman’ (20’) korte verhalen op van losse personages, die op het einde netjes samengebracht worden. Een goed gedoseerde film, bevreemdend maar niet verwarrend. Zo zien we het graag. (jd)

Le Pardon’ (13’) is een bescheiden coming-of-age verhaal dat handelt over de struggle van jonge geliefden in een onooglijke omgeving. Tussen liefde en verfoeiing wordt de grens van vergiffenis opgezocht. Hij werkt in een bandencentrale, zij in een nabij gelegen boerderij. Overstijgt de kracht van aantrekking de vele verleidingen van de vrije wereld?

Max Meyer presenteert met zijn masterfilm een poëtisch-realistische prent die doet denken aan de meester van de minimalistische fotografie Robert Bresson. In deze film wordt verteld aan de hand van geëconomiseerde beelden die zorgvuldig zijn gekadreerd en geselecteerd. De focus ligt op betekenisvolle acties en objecten, waardoor dialoog grotendeels overbodig wordt. Ook de straffe mimiek van het aanzicht van acteur Mistral Guidotti zegt véél meer dan woorden kunnen vatten. Meyer communiceert op een aparte doch erg efficiënte en bewonderenswaardige manier. (jc)

 


'+6 Gain' (Jorn Plucieniczak)

 

Twee jonge mensen worden geconfronteerd met de monotonie van hun alledaagse realiteit in een banale buitenwijk. De tijd draaft voorbij terwijl ze de banaliteit en hun verlangen om eraan te ontsnappen bezingen. Enkel de geur van verse regen op asfalt en dwarrelende rookwalmen zorgen voor afleiding.

In hun zoektocht naar een zinvolle tijdsbesteding worden ze toegeschreeuwd door een duistere en flitsende wereld waarin zogenaamde Gabbermuziek de plak zwaait. Hun escapistische neigingen krijgen vorm in sublieme droomachtige beelden die afgewisseld worden met de ontnuchterende terugkeer naar de realiteit. ‘+6 Gain’ (23’) van Jorn Plucieniczak is een prachtige audiovisuele allegorie over de zoektocht naar diepere verlangens. (jc)

Werde niet besproken: 'Haar Naam Was' (Helena Dalemans), 'Resident Alien' (Mira Matthew), 'De Blauwe Roos' (Arno Ringoet), 'Méli Mélo' (Julian Wolf)

Coverfoto © 'Morgen' (Bo Vloors)
Tekst: Jannes Callens (jc), Jana Dejonghe (jd), Sarah Skoric (ss)